Papa confutatus Sanctæ & apostolicæ Ecclesiae in confutationem Papæ. Actio prima

Benevolo Lectori.

Beneuolo Lectori.

Qvòd fine adscripto Autoris nomine prodit hic libellus petit in eo sibi igno […] ([…] ingenue) […] quisquis is sit, five Genmanus, five Gallus, five […]. […] quidem ille ecclesiam ipsam sanctam & […], nomine, ac verbis loquentem inducere: quo maiori gravitate & imperio causam ipsa suam, quae publica, non privata esset, cum pontifice delitigaret. Ut enim non omnibus eandem personam imposuit Deus: neque omnibus conuenit eadem dicendi figura, ita in communi gentium omnium offenfione, publicaque cunctorum querela, privatis tribuere sermonem, minus conueniebat, tum nec modus ipse sermonis privato actori rectè congrueret. Aliter loquitur Cicero in suo consulatu, aliter quum privatus in foro versaretur. Certèin ea nunc incidimus tempora, rebus sic undique exulceratis, atque in eum usque paroxismum exasperatis, ut nihil efficiat privata cuiusquam opera, nihil preces, nihil vota, nec monita quicquam proficiant. Nō enim tam parui sese aestimat Romana sublimitas, ut admoneri see, aut castigari à quoquā sustineat. Mayors opes, sublimiores personas postulat hoc caco ëthes: sive Christus ipse dominus è coelis spiritu oris sui dignabitur hoc mō stri conficere: sive in terris principum praep otentiū maiestas, communicatis pariter consilijs, publicam hîc autoritatem suam interponere, manusque medendis malis admoliri non ⟨image 3⟩gravabitur. Quamobrem si quid hîc tibi (amicelector) incitatiore forsan sermonis genere dictum videbitur, sic cogita, non unum aliquod ecclesiae membrum: sed ecclesiam ipsam universam, vel Petrum, aut Paulum, velchorum universum Apostolorum, junctis simul sententiis Apostolica […], haec habuisse. Qui ut olim permaximo suo studio […] Christi: ita ijdem si nunc adessent, […], quo prolapsi sint mores, & institutio ecclesiae, haud dubitandum, quin multo grandiore orationis impetu, in hunc Christi aduersarium detonarent. Christus Dominus tibi […], Christiane Lector.

QVòd fine adscripto Autoris nomine prodit hic libellus petit in eo sibi igno 〈…〉 ( ingenue) quisquis is sit, fiue Genmanus, fiue Gallus, fiue . quidem ille ecclesiam ipsam sanctam & , nomine, ac verbis loquentem inducere: quo maiori grauitate & imperio causam ipsa suam, quae publica, non priuata esset, cum pontifice delitigaret. Vt enim non omnibus eandem personam imposuit Deus: neque omnibus conuenit eadem dicendi figura, ita in communi gentium omnium offenfione, publicaque cunctorum querela, priuatis tribuere sermonem, minus conueniebat, tum nec modus ipse sermonis priuato actori rectè congrueret. Aliter loquitur Cicero in suo consulatu, aliter quum priuatus in foro versaretur. Certèin ea nunc incidimus tempora, rebus sic vndique exulceratis, atque in eum vsque paroxismum exasperatis, vt nihil efficiat priuata cuiusquam opera, nihil preces, nihil vota, nec monita quicquam proficiant. Nō enim tam parui sese aestimat Romana sublimitas, vt admoneri se, aut castigari à quoquā sustineat. Maiores opes, sublimiores personas postulat hoc caco ëthes: siue Christus ipse dominus è coelis spiritu oris sui dignabitur hoc mō stri cōficere: siue in terris principum praep otentiū maiestas, communicatis pariter consilijs, publicam hîc autoritatem suam interponere, manusque medendis malis admoliri non