Papa confutatus Sanctæ & apostolicæ Ecclesiae in confutationem Papæ. Actio prima

Quod si Dominus tam graviter ei comminatur in Evangelio, qui vel minimum eorumlaeserit, qui ipsi fidunt, ut tolerabilius ei sit, saxo molari ad ceruscem adligato in maris profundū praecipitari: quid his dicendum, qui summos imperatores in Christo credentes pede proculcant, reges solio deturbant, civitates & nations Christianas diris devovent, maximos pariter ac minimos in exitium & vastitatem vocant, innocents trucidant, sanctorum corpora inflammant, pacem denique ex universa ferè hominum vita profligunt? De Herode sumptum suppliciū narrat historia Apostolica, cui cum ab impiis assentatoribus ¹vox non hominis, sed Dei tribueretur, inflatus immensa gloria animus nec hominē se esse agnoseeret, nec gloriam Deo tribueret. I am si exempla exemplis conferenda sint, è duobus his utrum tandem dicemus superbius in Dei gloriam peccavisse, Herodem, an Nicolaum Romanum pontificem, quem eo nomine quintum numeramus, quo tempore is à Ladissao rege in solenni concione publicè compelleretur in haec verba: libet enim verba ipsa regis ex historia apponere. Unde (inquitrex) initium ⟨p. 20⟩orationis sumam? Quibus verbis te unicum ²Christianorum principem, te regum regem atque in terris Deum adorem, non facilè constituere possum &c. Rurstisque mox paulo: laetissimam omnium hodiernam diem illuxisse sentio, in qua divinitus datum est, tantum & tam praesens numen intueri, collar, & saltē integra meant, ac vera fide venerari &c.

Quod si Dominus tam grauiter ei comminatur in Euangelio, qui vel minimum eorumlaeserit, qui ipsi fidunt, vt tolerabilius ei sit, saxo molari ad ceruscem adligato in maris profundū praecipitari: quid his dicendum, qui summos imperatores in Christo credentes pede proculcant, reges solio deturbant, ciuitates & nationes Christianas diris deuouent, maximos pariter ac minimos in exitium & vastitatem vocant, innocentes trucidant, sanctorum corpora inflāmant, pacem denique ex vniuersa ferè hominum vita profligunt? De Herode sumptum suppliciū narrat historia Apostolica, cui cum ab impiis assentatoribus ¹vox non hominis, sed Dei tribueretur, inflatus immensa gloria animus nec hominē se esse agnoseeret, nec gloriam Deo tribueret. I am si exempla exemplis conferenda sint, è duobus his vtrum tandem dicemus superbius in Dei gloriam peccauisse, Herodem, an Nicolaum Romanum pontificem, quem eo nomine quintum numeramus, quo tempore is à Ladissao rege in solenni concione publicè compelleretur in haec verba: libet enim verba ipsa regis ex historia apponere. Vnde (inquitrex) initium