Theol. Gwir â ddywedasoch. Ac ni â glywsom or blaen fell y cospodd Duw yr hên fyd gynt o blegid yr achos hwnnw. Darllain yr ydym pa ddialeddau trymmion â ddioddefodd yr Juddewon gan y Rhufeiniaid am y pechod hwn. Megis in eglur y rhagddywedasai ein Harglwydd Jesus. Darllain hefyd yr ydym, in ôl ir Arglwydd ei hûn osod allan yr Efengyl, a'i thanu ar lêd drwy'r Apostolion, gan orchfygu y bid in y mod hwnnw (yr hyn beth â arwyddoceid wrth y march gwyn, ai farchog▪ ai fŵa ⟨p. 154⟩ai goron) pan ganfu, o fewn ychydig at hynny, fod in ei dirmygu hi in y bid, ac in dechreu gwueuthur gwael-gyfrif o honey: Pa wed y cystuddiodd efe y ddaiar mewn dull ofnadwy, a rhyfeloedd, a thywallt gwaed, a therfyscau, drudaniaeth, newyn, a haint y nodeu. Y rhai hyn ôll â arwyddoceid wrth y march côch, y march da, ar march gwineu, y rhai a ymddangosasant pan agorwyd yr ail, y drydedd, ar bedwaredd sell.
Felly hefyd y cospa Duw in dôst bob traha, camwedd a dirmig â wneler ar ei gennadon ffyddlon. Megis y gwelir Datc. 11.5. Lle y mae in amlwg: os ewyllysia neb wneuthur niwed i'r ddau dŷst, y ddwy olewydden, ar ddau ganwyllbren (wrth y rhai y deellir ffyddlon Bregethwyr yr Efengyl a'u holl dryssorau ysprydol, a'u goleuni Nefol) fod tân in mined o'u genau ac in difetha eu gelynion: self tân digllonedd Duw, a yssei y sawl oll a'u trallodei hwynt pa fad bynnag, ai drwy watwor, ai coegfynudyn, ai difenwi: ai enllib, carchar, neu ryw faith arall ar ddirmig, ac anfri. Or peth ymma y mae gennym in yr Scrythur siampl hynod, neu ddau.
In gyntaf darllain yr ydym ddescyn tân or nefoedd a llosci y capten dirmygus, a'i ddêg • deugain, ar fygwth, ac archiad Elia•.
⟨p. 155⟩In ail, y mod y daeth dwy arth or goed•ig▪ ac y drylliasant ddau a deugain or bech•in â watworasent Elisha, Prophwyd Duw▪ gan ei alw ef moelyn▪ moelyn.
Amlwg yw wrth y siamplau hyn fod yr Ar•lwyddd in dioddef tros amser y cyfryw •eth, heb gymmeryd arno ei welled: Ac etto •e ddaw'r amser pan lawio efe dân, a brwm•tan ar holl watworwyr ei wenidogion ffydd•on, a dirmygwyr ei Efengyl.
A hyn â fynegir in eglur in y bennod •yntaf o ddiharebion Solomon: Lle y dan•osir pa wed y mae doethineb Duw self Jesu Grist, y doethineb pennaf, in llefain in •chel ym mhôb man or bid, ac in ymgymmell ar bawb, ar osteg in yr heolydd, and •r hynny in cael ei ddirmygu gan ray bydol •rygionus, a ffyliaid gwawdebus. Am hyn•y y dywed Christ.
Theol. Gwir â ddywedasoch. Ac ni â glywsom or blaen fel y cospodd Duw yr hên fyd gynt o blegid yr achos hwnnw. Darllain yr ydym pa ddialeddau trymmion â ddioddefodd yr Iuddewon gan y Rhufeiniaid am y pechod hwn. Megis yn eglur y rhagddywedasai ein Harglwydd Iesu. Darllain hefyd yr ydym, yn ôl ir Arglwydd ei hûn osod allan yr Efengyl, a'i thanu ar lêd drwy'r Apostolion, gan orchfygu y byd yn y modd hwnnw (yr hyn beth â arwyddoceid wrth y march gwyn, ai farchog▪ ai fŵa ⟨p. 154⟩ai goron) pan ganfu, o fewn ychydig at hynny, fod yn ei dirmygu hi yn y byd, ac yn dechreu gwueuthur gwael-gyfrif o honi: Pa wedd y cystuddiodd efe y ddaiar mewn dull ofnadwy, a rhyfeloedd, a thywallt gwaed, a therfyscau, drudaniaeth, newyn, a haint y nodeu. Y rhai hyn ôll â arwyddoceid wrth y march côch, y march da, ar march gwineu, y rhai a ymddangosasant pan agorwyd yr ail, y drydedd, ar bedwaredd sel.
Felly hefyd y cospa Duw yn dôst bob traha, camwedd a dirmig â wneler ar ei gennadon ffyddlon. Megis y gwelir Datc. 11.5. Lle y mae yn amlwg: os ewyllysia neb wneuthur niwed i'r ddau dŷst, y ddwy olewydden, ar ddau ganwyllbren (wrth y rhai y deellir ffyddlon Bregethwyr yr Efengyl a'u holl dryssorau ysprydol, a'u goleuni Nefol) fod tân yn myned o'u genau ac yn difetha eu gelynion: sef tân digllonedd Duw, a yssei y sawl oll a'u trallodei hwynt pa fadd bynnag, ai drwy watwor, ai coegfynudyn, ai difenwi: ai enllib, carchar, neu ryw fath arall ar ddirmig, ac anfri. Or peth ymma y mae gennym yn yr Scrythur siampl hynod, neu ddau.
Yn gyntaf darllain yr ydym ddescyn tân or nefoedd a llosci y capten dirmygus, a'i ddêg • deugain, ar fygwth, ac archiad Elia•.
⟨p. 155⟩Yn ail, y modd y daeth dwy arth or goed•ig▪ ac y drylliasant ddau a deugain or bech•in â watworasent Eliseus, Prophwyd Duw▪ gan ei alw ef moelyn▪ moelyn.
Amlwg yw wrth y siamplau hyn fod yr Ar•lwyddd yn dioddef tros amser y cyfryw •eth, heb gymmeryd arno ei weled: Ac etto •e ddaw'r amser pan lawio efe dân, a brwm•tan ar holl watworwyr ei wenidogion ffydd•on, a dirmygwyr ei Efengyl.
A hyn â fynegir yn eglur yn y bennod yntaf o ddiharebion Salomon: Lle y danosir pa wedd y mae doethineb Duw sef Ieu Grist, y doethineb pennaf, yn llefain yn chel ym mhôb man or byd, ac yn ymgymmell ar bawb, ar osteg yn yr heolydd, ond r hynny yn cael ei ddirmygu gan rai bydol rygionus, a ffyliaid gwawdebus. Am hyny y dywed Crist.
