Atque ex his quidem Anselmus, & Johannes, cum quasi in herba adhuc latere messis crederetur, extremum aetatis diem obierunt. Petrus autem, Fabiani parens, ad grandem pervenit aetatem. Sed priusquam à Stanislao & Petro Dhonavijs manum tollam, illud etiam adjungendum videtur, utriusque, ac majorum etiam spectat•m adeo •idem fuisse semper erga superiores, ut ab ea Dhonaei in publicis Borussiae privilegijs commendentur: imo praeclarum hoc retulerint elogium, cum prope omnis haec regio, vel defecisset, vel in hostium venisset manus, inter paucos tum, qui Principis partes sequerentur, stetisse Stanislaum, Burggravium Dhonensem, & filium ejus pariter cordatum. Paterent jam long lateque spacia producendi porro in hunc famae campum Dhonaviorum etiam abavum, atavum, tritavum, atque alios, qui longa serie in numerato habentur. Verum non t•m gentis Dhona • historiam, quam Fabiani laudes polliciti sumus. Quare nunc temporis quidem supers•ssis istis, quae etsi non minus pulchra sint praeclaraque, pr•peranti tamen lectori fastidij aliquid parere possint, illud unum exponere contentus ero, Dhonanam familiam ab octo retro seculis originem suae gentis repetere. Nempe jam ab ijs temporibus, quibus Deus Opt. Max. Imperio Romano, quasi coelo demissum, dedit Carolum, Francorum regem, à rerum gestarum gloria Magnum appellatum, non optimum modo Reipubl. Principem, sed Ecclesiae etiam vindicem, studiorumque instauratorem ac patronum omni laud majorem. Tantus Rex atque Imperator, ut censor erat virtutis aequissimus, ex ea Galliae Narbonensis parte, quae & Languedocium, & Occitanea dicitur, virum evocavit, & summi nominis, & maximae dignitatis, Aloysium de 1Urpach, eique, ut in Germania sedem suam figeret, persuasit. Ac quo promtius illud faceret, simul ut praemium extaret dignum ejus virtutibus, (absque quo esset, verbis tantum inescatus videretur) amoenum ei atque frugiferum locum assignavit ad flumen Albis; ubi & oppidum, & castrum, quod Dhorae nomine insignitur, celebre jam tum erat. Juxta vero postulaverat ab Urpachio Caesar, ut Dresda ab se contra Bohemos, Naumburgo ad Salam, contra Sorabos munitis, ille tum sua, tum Germaniae lin • s, defensurus, Vandalos idololatras, quorum • ra colluvies see hinc inde in imperium infuderat Romanum, ulteriores facere ⟨p. 451⟩progressus minime pateretur. Nec sua sagacissimum Imperatorem spes fef•llit.
Atque ex his quidem Anselmus, & Johannes, cum quasi in herba adhuc latere messis crederetur, extremum aetatis diem obierunt. Petrus autem, Fabiani parens, ad grandem pervenit aetatem. Sed priusquam à Stanislao & Petro Dhonavijs manum tollam, illud etiam adjungendum videtur, utriusque, ac majorum etiam spectat•m adeo •idem fuisse semper erga superiores, ut ab ea Dhonaei in publicis Borussiae privilegijs commendentur: imo praeclarum hoc retulerint elogium, cum prope omnis haec regio, vel defecisset, vel in hostium venisset manus, inter paucos tum, qui Principis partes sequerentur, stetisse Stanislaum, Burggravium Dhonensem, & filium ejus pariter cordatum. Paterent jam longe lateque spacia producendi porro in hunc famae campum Dhonaviorum etiam abavum, atavum, tritavum, atque alios, qui longa serie in numerato habentur. Verum non t•m gentis Dhona • historiam, quam Fabiani laudes polliciti sumus. Quare nunc temporis quidem supers•ssis istis, quae etsi non minus pulchra sint praeclaraque, pr•peranti tamen lectori fastidij aliquid parere possint, illud unum exponere contentus ero, Dhonanam familiam ab octo retro seculis originem suae gentis repetere. Nempe jam ab ijs temporibus, quibus Deus Opt. Max. Imperio Romano, quasi coelo demissum, dedit Carolum, Francorum regem, à rerum gestarum gloria Magnum appellatum, non optimum modo Reipubl. Principem, sed Ecclesiae etiam vindicem, studiorumque instauratorem ac patronum omni laude majorem. Tantus Rex atque Imperator, ut censor erat virtutis aequissimus, ex ea Galliae Narbonensis parte, quae & Languedocium, & Occitanea dicitur, virum evocavit, & summi nominis, & maximae dignitatis, Aloysium de 1Urpach, eique, ut in Germania sedem suam figeret, persuasit. Ac quo promtius illud faceret, simul ut praemium extaret dignum ejus virtutibus, (absque quo esset, verbis tantum inescatus videretur) amoenum ei atque frugiferum locum assignavit ad flumen Albis; ubi & oppidum, & castrum, quod Dhorae nomine insignitur, celebre jam tum erat. Juxta vero postulaverat ab Urpachio Caesar, ut Dresda ab se contra Bohemos, Naumburgo ad Salam, contra Sorabos munitis, ille tum sua, tum Germaniae lin • s, defensurus, Vandalos idololatras, quorum • ra colluvies se hinc inde in imperium infuderat Romanum, ulteriores facere ⟨p. 451⟩progressus minime pateretur. Nec sua sagacissimum Imperatorem spes fefllit.
- 1Anno Decevi. […]. Pa• o by in Chro• […]. c•p. 19. A•tor Psal. ad vitam B. •sai. […] […] M D C X. An•o Deceive.Anno Decevi. 〈…〉. Pa• o by in Chro• 〈…〉. c•p. 19. A•tor Psal. ad vitam B. •sai. 〈…〉 〈…〉 M D C X. An•o Decev•.