A26815:1060
Vitæ selectorum aliquot virorum qui doctrinâ, dignitate, aut pietate inclaruere
Londini : Typis A.G. & J.P. & prostant venales apud Georgium Wells ..., 1681
Modern spelling is a reading aid: the words are the author’s, only the spelling is modernized. Original shows the page as printed, with the transcription marks.
1proxim uribus recedere jussis, manu cum humanissime apprehendit, continue patruem illius laudibus evexit, posteaque ad Meduanium in horto sermonem convertens, Hem tibi, ait nepotem Baronis Dhonani, qui patri tuo frontem obvertere masculam Vim • ina in pugna ausus erat. Nimirum ipse Meduanius, quod inter parentalia extare publicitus voluere ejus posteri, non aliunde perennem see gloriam aeque percepturum putavit, quam quod cum Barone Dhonano, supremo militiae Duce, de vita sibi dimicare contigisset. Quadriennio etiam post expeditionem priorem, cum ex Germanis auxiliaribus Christianus, Anhaltinus Princeps florentissimus, florentissimum exercitum, qui octo miliibus equitum, peditum sex millibus constaret, in Galliam contra Hispanos, & factiosos deduceret Gallos, idem tum sibi Dhonanum cataphractorum adscivit ducem: imo honours, quos olim fuerat consecutus, etiam ampliavit. Gravis erat Casimiro hic Fabiani discessus. Una esse amantes volunt. Itaque cum proxime diribitorio, mense Augusto, mutuo sibi valedicerent: alter cum lacrymis verba utcumque faciebat, uberiori alter fletu sermonem findebat. Postquam in Gallias venerat Dhonanus, humanissime ab Henrico Rege ad consilia vocabatur, solus nonnunquam, saepius cum Principe Anhaltino, Hohenloio, Buchioque. Nec minus crebro eum amice Rex compellabat, quam obvium videret: ex quo facile persensit, & quanti à tanto fieret Rege, & quantopere ab eo amaretur. Quae & ipsa arguunt, nihil in Alnetensi pugna à Dhonano secius fuisse actum, quam oporteret. Peccatum fuisse quis neget? Sed nihil iniquius, quam ut, quod dici solet, Aemilius peccet, plectatur Rutilius. Omnis enim aliena ist • aec culpa erat, quemadmodum ante praeeunte Thuano diximus. Sed ipsum potius audiamus: Mille equites, ait, conducebantur à Fabiano Dhonavio Regulo, qui auxiliaris exercitus ante quinquennium adducti Imperator fuerat: neque infra se putabat Tribunus per se emendare, quod summus belli Dux aliena culpa peccaverit. Sensit tum etiam Dhonanus coram, quam gratus soret magnanimo illi Bironio, quam amicus Duci Bovillionaeo, generosissimo heroi. Familiariter quoque utebatur Castilionaeo, magni Colignij Admiralij magno filio: qui & ipse olim literis ad Casimirum datis testatus erat, Dhonanum tota expedition sua fecisse officium prudentissimi fortissimique ducis.
1proxim uribus recedere jussis, manu cum humanissime apprehendit, continue patruem illius laudibus evexit, posteaque ad Meduanium in horto sermonem convertens, Hem tibi, ait nepotem Baronis Dhonani, qui patri tuo frontem obvertere masculam Vim ina in pugna ausus erat. Nimirum ipse Meduanius, quod inter parentalia extare publicitus voluere ejus posteri, non aliunde perennem se gloriam aeque percepturum putavit, quam quod cum Barone Dhonano, supremo militiae Duce, de vita sibi dimicare contigisset. Quadriennio etiam post expeditionem priorem, cum ex Germanis auxiliaribus Christianus, Anhaltinus Princeps florentissimus, florentissimum exercitum, qui octo miliibus equitum, peditum sex millibus constaret, in Galliam contra Hispanos, & factiosos deduceret Gallos, idem tum sibi Dhonanum cataphractorum adscivit ducem: imo honores, quos olim fuerat consecutus, etiam ampliavit. Gravis erat Casimiro hic Fabiani discessus. Una esse amantes volunt. Itaque cum proxime diribitorio, mense Augusto, mutuo sibi valedicerent: alter cum lacrymis verba utcumque faciebat, uberiori alter fletu sermonem findebat. Postquam in Gallias venerat Dhonanus, humanissime ab Henrico Rege ad consilia vocabatur, solus nonnunquam, saepius cum Principe Anhaltino, Hohenloio, Buchioque. Nec minus crebro eum amice Rex compellabat, quam obvium videret: ex quo facile persensit, & quanti à tanto fieret Rege, & quantopere ab eo amaretur. Quae & ipsa arguunt, nihil in Alnetensi pugna à Dhonano secius fuisse actum, quam oporteret. Peccatum fuisse quis neget? Sed nihil iniquius, quam ut, quod dici solet, Aemilius peccet, plectatur Rutilius. Omnis enim aliena ist aec culpa erat, quemadmodum ante praeeunte Thuano diximus. Sed ipsum potius audiamus: Mille equites, ait, conducebantur à Fabiano Dhonavio Regulo, qui auxiliaris exercitus ante quinquennium adducti Imperator fuerat: neque infra se putabat Tribunus per se emendare, quod summus belli Dux aliena culpa peccaverit. Sensit tum etiam Dhonanus coram, quam gratus soret magnanimo illi Bironio, quam amicus Duci Bovillionaeo, generosissimo heroi. Familiariter quoque utebatur Castilionaeo, magni Colignij Admiralij magno filio: qui & ipse olim literis ad Casimirum datis testatus erat, Dhonanum tota expeditione sua fecisse officium prudentissimi fortissimique ducis.