salus ut quam majores florentissimam reliquissent, satagerent hujus aevi mortales plane nullam habere, quum incidisset Gulielmus noster, tum quo ille consilio, quâ fide & innocentiâ valuerit, inter reciprocos fortunae aestus tamdiu jactatus, satis demirari non queo. Sub idem tempus è vitâ excessit Henribus Beufortius, Episcopus 1Wintoniensis, Cardinalium omnium facile ditissimus, cujus prudentia atque opibus ita Henricus juvari potuisset, ut depulso quantivis periculi impendentis metu, summa animi tranquillitate frueretur. Quamquam eam gravem jacturam, quam Henricus Rex in ejus morte fecerat, sarcire posse visus est Gulielmus Waynnfetus qui illi in episcopatu successit, uti scribit Polydorus. Et gerebat 2ille quidem Reipub. quamdiu vixit optimè; Sed ubi divitiis cumulandis immodicus fuit, excellentem rerum ab illo gestarum memoriam vitiavit. Caeterum Henrico è vivis sublato, surrogatus est Gulielmus Waynfletus, insignis 3doctrinâ & pietate vir, (inquit Mattheus Parkreus,) quem Nicholaus quintus dumb pro nimiâ illorum temporum licentià, per provisionem (ut loquuntur) Episcopos passim constituit, Ecclesiae Wintoniensi prae•ecerat. Sanè ea demum magna voluptas est, aequalem ac parem meritis gratiam apud eos, qui dignitate eminent, invenire: neque fraudi proptereâ esse debuit Gulielmo, si Nicholai quinti pontificis optimi beneficio ad hunc honorem evectus fuisset, utpote cujus ea sanctimonia fuisse perhibetur ut nulli unquam magistratum precio vendiderit, 4qui singulos Homeri libros ducentis aureis, latinis versibus reddendos curaverit, qui doctos coluit, & praemiis ad studia literarum invitavit, ut facile primum vel solum honoris locum occuparent, de quo nullo unquam soeculo magis compertum est illud. Sint Maecaenates non decrunt Flac•e Marones. Denique cui renunciatum quum esset, quosdam esse Romae qui bonos versus sacerent, 5negavit bonos esse, cur enim ad me (inquit) non veniunt, qui poetis etiam malis pateo. Ab illo (inquam) laudatissimo Pontifice ad summam authoritatem perductum esse, non video quare cuiquam vitro verti debeat. At enim effraenatae huic in episcopatibus disponendis licentiae assensum non prae ⟨p. 60⟩buisse, non simulatae (inquiunt) in Regem observantiae argumentum fuisset. Nam quid sibi volunt tam absolutae rerum alienarum largitiones?
salus ut quam majores florentissimam reliquissent, satagerent hujus aevi mortales plane nullam habere, quum incidisset Gulielmus noster, tum quo ille consilio, quâ fide & innocentiâ valuerit, inter reciprocos fortunae aestus tamdiu jactatus, satis demirari non queo. Sub idem tempus è vitâ excessit Henribus Beufortius, Episcopus 1Wintoniensis, Cardinalium omnium facile ditissimus, cujus prudentia atque opibus ita Henricus juvari potuisset, ut depulso quantivis periculi impendentis metu, summa animi tranquillitate frueretur. Quamquam eam gravem jacturam, quam Henricus Rex in ejus morte fecerat, sarcire posse visus est Gulielmus Waynnfetus qui illi in episcopatu successit, uti scribit Polydorus. Et gerebat 2ille quidem Reipub. quamdiu vixit optimè; Sed ubi divitiis cumulandis immodicus fuit, excellentem rerum ab illo gestarum memoriam vitiavit. Caeterum Henrico è vivis sublato, surrogatus est Gulielmus Waynfletus, insignis 3doctrinâ & pietate vir, (inquit Mattheus Parkreus,) quem Nicholaus quintus dum pro nimiâ illorum temporum licentià, per provisionem (ut loquuntur) Episcopos passim constituit, Ecclesiae Wintoniensi prae•ecerat. Sanè ea demum magna voluptas est, aequalem ac parem meritis gratiam apud eos, qui dignitate eminent, invenire: neque fraudi proptereâ esse debuit Gulielmo, si Nicholai quinti pontificis optimi beneficio ad hunc honorem evectus fuisset, utpote cujus ea sanctimonia fuisse perhibetur ut nulli unquam magistratum precio vendiderit, 4qui singulos Homeri libros ducentis aureis, latinis versibus reddendos curaverit, qui doctos coluit, & praemiis ad studia literarum invitavit, ut facile primum vel solum honoris locum occuparent, de quo nullo unquam soeculo magis compertum est illud. Sint Maecaenates non decrunt Flac•e Marones. Denique cui renunciatum quum esset, quosdam esse Romae qui bonos versus sacerent, 5negavit bonos esse, cur enim ad me (inquit) non veniunt, qui poetis etiam malis pateo. Ab illo (inquam) laudatissimo Pontifice ad summam authoritatem perductum esse, non video quare cuiquam vitro verti debeat. At enim effraenatae huic in episcopatibus disponendis licentiae assensum non prae ⟨p. 60⟩buisse, non simulatae (inquiunt) in Regem observantiae argumentum fuisset. Nam quid sibi volunt tam absolutae rerum alienarum largitiones?
- 1Polyd. Vir..
- 2Polyd. Vir.
- 3Harpsfield. Arch. Win. Parker.
- 4Sabelli•us. […] censius in epist. Pol••, pag. […] Pero•tus in praesat. Polib. Hadrian. Barlan•.Sabelli•us. 〈…〉 censius in epist. Pol••, pag. 〈…〉 Pero•tus in praesat. Polib. Hadrian. Barlan•.
- 5Hermol. B•r. […] epi. •d ex. […].Hermol. B•r. 〈…〉 epi. •d ex. 〈…〉.
