Vitæ selectorum aliquot virorum qui doctrinâ, dignitate, aut pietate inclaruere

Quid jam sentiendum habent ij, qui parentum praecepta pro aranearum telis, pecuniam pro vitreis fractis, tempus pro cyatho nebulae, pietatem ipsam pro inani nomine alibi rumpunt, alibi effundunt, alibi contemnunt, quando praesertim inter ipsas suas pravitates interdum strepitum venientis aut impetum jam prementis animadvertunt poenae. Verum hoc dicere ipsorum est. Nos Gruterum adspicimus, qui laudem eam quoque meruit, quam in militia si quis mereri studuerit, jam fugit antequam militat, & ignominiam apud gloriam quaerit. At nostro suum hoc decus constat, idque in pace quisquis non optat, insanus est. Illud nempe dicere volui, Gruterum in toto corpore cicatricem non habuisse, nec proinde cicatricis aliquando causam vulnus, & causam vulneris pugnam, & pugnae causam pugnacitatem. Ut autem careret istis causis omnibus effecit contraria Mansuetudo, & Mansuetudinis soror Verecundia, & quae se cum utraque libenter tertiam facit, Prudentia. Diem studijs dabat, noctem quieti, comitatem notis, facilitatem ignotis, sibi pacem; nulli bellum; nulli belli occasionem. Vagationes nocturnas, & quidquid sine ⟨p. 541⟩lucerna audetur, relegabat ad Nerones, sive certe Nerones, quibus minime invidebat suas cicatrices, sive illas corpori, sive famae, sive quod valde fieri amat, utrique impressas. Nunc etsi melior longe conditio eorum est, qui capite, pede, brachio offendunt, quippe Zeno quoque Philosophus, ille qui lupinorum instar madescebat in dulcedinem, non tanti esse putavit, si quis etiam per invitatiunculam hilariorem pedibus laberetur, id modo ne lingua fieret; affirmo tamen vobis, nullum ne tale quidem vestigium corpus Gruteri deintegrasse. Nam ut cadere quidem humanum est; ita quam rarissime cadere est humanius, & officium hominis hominem dextre agentis. Nemo maximi fecit equum qui cespitat, aut saepius procumbit, & cum virtutes omnes complectitur, tamen dominus in eo aestimando semper excipit cespitationem. Certe quod ab equo exigit dominus, id sapiens à semet exigere magis volet, utpote frenum corporis habens in manu rationis.

Festinare vero, currere, incurrere, quod ante pedes est non videre, lapides obvios nunc hunc nunc alium labefactare, nunc tignum postemve capite oppugnare, talum torquere, & subinde aliquid vulnere prius quam oculis videre, hominis est qui vel reliquit animum in negotijs, vel inter libros oblitus est, vel pignoris loco deposuit in disputatione de Modalibus, aut de numero remigum Ulyssis, aut omnino nunciatum praemisit amicis, qui se conventuri erant, se hodie non esse apud se. Procul ab hoc vitio Gruterus à communi opprobrio Philosophiae, quam in caeteris omnibus inconsiderantiam plusquam Claudianam suis convictoribus putant afferre. Ostendit ille, vere sapientem esse, qui non solum domi meditetur Reipublicae optimam gubernationem? sed & foris & ubique corporis sui optimus sit Dux & Imperator; imo fieri posse, ut non nimis sit Poeta, qui esset optimus, & pedes non minus in versu quam inter ambulandum solicit ponat, ne forte Jambicus incessus desinat in Scazontem.