Vitæ selectorum aliquot virorum qui doctrinâ, dignitate, aut pietate inclaruere

Sin prohibes, & hanc mihi felicitatem imperij tui negas, juro tibi, me non cessaturum observare Occasionis aureas illas caproneas, ut quam saepissime meis officijs me tibi fateri & facere possim debitorem, velut proprie loquar, tuum mancipium. Tum frugi iste servus, iteratis obsequijs suis, iteratis osculis pedum manuumque, sumto iterum ore Ignatij Catulliani, blandoque risu, corpore rursus arcuato, flexis iterum genibus, & alternata lumborum lascivia discedit; sed ut honestius videatur see gerere, nunquam discedet aversus, nisi decem amplius passuum intervallis, ne parts illas obvertat amico, quae commodius occultantur sedendo.

Sin prohibes, & hanc mihi felicitatem imperij tui negas, juro tibi, me non cessaturum observare Occasionis aureas illas caproneas, ut quam saepissime meis officijs me tibi fateri & facere possim debitorem, velut proprie loquar, tuum mancipium. Tum frugi iste servus, iteratis obsequijs suis, iteratis osculis pedum manuumque, sumto iterum ore Ignatij Catulliani, blandoque risu, corpore rursus arcuato, flexis iterum genibus, & alternata lumborum lascivia discedit; sed ut honestius videatur se gerere, nunquam discedet aversus, nisi decem amplius passuum intervallis, ne partes illas obvertat amico, quae commodius occultantur sedendo.

Crederes te non servum, sed patronum nactum esse optimum maximum, & praesidium fortunae, cum si quid illum postea ores ijsdem precibus, si pari superstitione adores, nihil minus sis reperturus, quam eum qui tibi tam bella verba fecit, aut tam belle petit. Dicet, sibi obstare partim suas necessitates, partim suas necessitudines; vix operam proprijs, vix illorum rebus sufficere, quos aut natura sibi, aut antegressum magnum officium fecerit proximiores, se tibi non posse vacare, cumque rationes omnes explicaverit, hactenus illas probabis, ut firmiter credere possis, eum non velle. O cupressus pulchras quidem, sed tantum pulchras, exclamavit aliquando Phocion Athenis, cum audiret quendam splendidis promissis stimulantem cives ad bellum, ad victoriam, ad libertatem, ad decus, ad alia praemia, quae non rarius afferuntur hosti, quam auferuntur. Scilicet non omne magnum par habet pretium, & ut saepe virtuti nitor. Saepe multa verba nulla sunt, sunt & pessima saepe, quae sunt optima; sunt arbores, quarum opes desinunt in forma, in cortice, in folijs; sunt cupressus denique Phocionis quae nec esui sunt, nec magno usui, nisi quod olim feralibus miscebantur officijs, ut testes funerum essent, comites luctuum & sodales lacrymarum. Nam & folia ista verborum plerunque succedunt in has vices, & ubi nimium