Vitæ selectorum aliquot virorum qui doctrinâ, dignitate, aut pietate inclaruere

In hoc officio quum ita se gessisset Wintoniensis ut omnes fidei prudentiaeque numeros praeclarè absoluisset, non eò solum contentus, [Greek or Hebrew] meditatus, beneficum porrò erga Etonense Collegium see ostendit. Nam bona aedificiorum pars accrevit (sic Lelandus) ut ego aliquando à fide dignis didici & ¹operâ & impensis Gulielmi Wenflucti Episcopi Ventae Simenorum, favebat quippe is impensiùs operi ab Henrico incepto. Et ne quis temerè Lelandum vanitatis insimulet, quasi famae tanti viri & non veritati inservivisset, subjungam hujus rei clarissimum argumentum. A Gulielmo Orgardio lathomo principali stipulatus est Wintoniensis eam saxorum molem è lapicidinâ Hedingtonensi sibi effossam, quanta satis esse possit, dari (intra definitum aliquod tempus) ad sui, Etonensisque Collegii exaedificationem. Quo quidem facto quum insignes ab omnibus Etonae alumnis gratias promeritus fuerit, tùm virtutis hujus (ut ego conjicio) benevolentiaeque ergo (quam is erga Etonenses incredibilem semper habuit,) quotannis supplicatio pro eò decreta est. Sic enim statuta jubent. Ut, Singulis annis infrà duodecim dies, festum natalis domini proximè ⟨p. 72⟩²praecedentes, ubi congruentius fieri poterit, pro animâ Reverendi in Christo patris Williebni Winton. Episcopi, nuper Praeposui nostri Regalis Collegii, quum ab hac luce migraverit, •nimabusque omnium benefactorum ejusdem Regalis Collegii solemnes exequiae cum commendationibus atque missâ in crastino, celebrentur. Quisquamnè hominum est qui tantis praeconiis & honoribus quibus Rex Wintoniensem affecerat, posse addi aliquid putet? Meâ quidem sententiâ, ità prioribus certant proxima, ita nova semper efflorescunt, ut vel principis gratia, vel sides praesulis, inter scribendum mihi videantur crescere. Religio testamenti condendi habita est semper antiquissima, neque supremam voluntatis nostrae sententiam nisi optimo cuique atque integerrimo concreditam volumus. Rex vero cum neminem haberet, quem aut ipse plus diligeret, aut cui plus fideret, ultimae voluntatis suae executioni (negotio inter homines longè sanctissimo) Wintoniensem deputavit, haeredemque fidei commissarium in tabulis scripsit.³

In hoc officio quum ita se gessisset Wintoniensis ut omnes fidei prudentiaeque numeros praeclarè absoluisset, non eò solum contentus, meditatus, beneficum porrò erga Etonense Collegium se ostendit. Nam bona aedificiorum pars accrevit (sic Lelandus) ut ego aliquando à fide dignis didici &