Vitæ selectorum aliquot virorum qui doctrinâ, dignitate, aut pietate inclaruere

De tumultu plebis in Hieronymum & ejus captivitate.

EFFERBUIT hanc ob causam pravorum civium furor, qui magnam populi manum die sequenti ad aedem sancti Marci oppugnandam suscitant, ut Hieronymus eis omnino tradatur. Occluduntur fores ab amicis, ingruunt inimici, quorum illatam vim perpauci strenui retundunt. Hieronymus choro cum sodalibus clausus preces ad Deum pro amicis & inimicis fundit, stratus humi ad Christi corpus consecratum quod diu manibus gestaverat. Ignis interim valvis Ecclesiae ab oppugnatoribus admotus patefacit ingressum, invadunt hosts, nullaque habita sacri loci ratione, obvia quaeque diripiunt depraedanturque: Tentat interim disposita jam hostium turma chori aditum, & alia parte quâ ad claustrum itur: quod animadvertentes Religiosi quidam tirunculi, Deo fisi fores aperiunt, accensisque cereis obviam exeunt: quorum aspectus sacrilegos illos adeò perterruit, ut non secus ac tacti fulmine ad terram ruerent, excussis etiam amissisque armis. Suffusi pudore regrediuntur, ad septem horas acriter utrimque certatum est, concursus in horas fiebat major, cùm ab octoviris qui primores urbis consensu constituuntur, palam edicitur capitali poena, ne quis aedem sancti Marci defendat, eodemque mox edicto cavetur, ne Hieronymus intra ditionis Florentinae terminos praeterquam paucas horas immorari audeat; cui libens ille paruisset, ni qui tutabantur, honesta quadam eum violentia detinuissent. Ubi hoc à Magistratu supremo rescitum est, ad Hieronymum ipsum mittitur, accersiturque fide publica ut incolumis ad coenobium reverti posset, pariter & Dominicum & Sylvestrum citant. Arripit itaque iter cum sociis, inimicorum cuneis stipatus, nocte intempestâ, vesper namque pugnari coeptum est: Prius tamen fratres omnes hortatus est praeceptis stare, fidereque divinae bonitati, scivisse see jam pridem addens futuram hanc cladem, sed destinatum diem ignorasse, ipsosque monens, ut quaecunque praedixisset pro certissimis haberent, aeternum etiam sibi (ni vera loquutus fuisset) imprecatus interitum, Christi corpus quod manu retinuerat insumit. Confertque se ad Palatium Reipublicae multis oppressus, inimicorum crudelitate, & opprobriis & ictibus, quae suis locis operis progressu convenientius explicabuntur, cum poenas simul eorum qui saevierant recensebimus. Tum vero fidem fefellerunt, qui futurum eum incolumem polliciti suerant, capiunt enim detinentque in custodia.