Pontifices summo astu & dolo, necnon simoniacâ perfidiâ supremum aucupari sacerdotium dicebantur palam, sic ut nec quisquam id ferè revocaret in dubium. Mox adepti solium, scortis & cynaedis eos, auroque coacervando vacare, fama publica circumferebat, atque ad eorum exemplum qui suberant Cardinales & Episcopi sese instituere. Nullus in eis vel modicus Dei cultus, iis eadem vivendi ratio, nullaque religio. Quin etiam ferebatur eorum aliquos Deum non colere, & in fidei nostrae contemptum & contumeliam pleraque spargere: sed & plures eorum qui religiosae addicti vitae, ab institutis se laxioribus secreverant, & traditas regulas profitebantur, unde & sibi cognomen usurpaverant, ad hypocrisim dilabebantur. Proinde fervorem illum Christianis debitum non modò in universum tepuisse judicabant hi, qui Deum in spiritu & veritate colunt, sed torpuisse penitus & friguisse. Ad haec Principes tyrannicam vim publicè exercebant, & qui vexabantur, nihilominus rapinis, stupris, sacrilegiis, concussionibus, adulationibus inserviebant, ut illud sacrum repeti posset, non esse, videlicet, qui faceret bonum usque ad unum. Tantis itaque de causis, propter propheticum etiam spititum quo afflabatur, nonnihilde imminent clade pronuntiare coepit, quanquam sacrarum literarum involucris tegebat arcana, ut impuros homines à perception mysteriorum arceret, veritus ne sanctum canibus traderetur, simul ne visis adhuc ambiguis deluderetur. Hanc ob causam saepissime Deo preces fundere, & jejuniis corpus macerare, & flagellis atterere, & alios ad id officii cohortari studuit: quo tandem haec divinae clementiae munere extra dubitationem lucideque innotescerent sibi quae prius ambiguè & subobscurè monstrabantur. Oranti igitur ipsi & divinas lauds in Ecclesia persolventi, dumb in divinae bonitatis contemplatione absorptus esset, isque praesertim versiculus caneretur, Bonus es tu, & in bonitate tua doce me justifications tuas: fugatae à sensu & intellectu omnes tenebrae sunt, & suborta lux, quae dubitationem omnem de futuris quae praeviderat eventis expulit. Mihi enim hoc privatim narravit, publicè autem saepenumero dixit, quaecumque de futuris praedixerat, non secus (ipsa luce divinitus infusa) vera see comperisse, ac quilibet compos mentis partem omnem suo tanto minorem esse novit, & de re qualibet aut affirmationem aut negationem veram esse oportere.
Pontifices summo astu & dolo, necnon simoniacâ perfidiâ supremum aucupari sacerdotium dicebantur palam, sic ut nec quisquam id ferè revocaret in dubium. Mox adepti solium, scortis & cynaedis eos, auroque coacervando vacare, fama publica circumferebat, atque ad eorum exemplum qui suberant Cardinales & Episcopi sese instituere. Nullus in eis vel modicus Dei cultus, iis eadem vivendi ratio, nullaque religio. Quin etiam ferebatur eorum aliquos Deum non colere, & in fidei nostrae contemptum & contumeliam pleraque spargere: sed & plures eorum qui religiosae addicti vitae, ab institutis se laxioribus secreverant, & traditas regulas profitebantur, unde & sibi cognomen usurpaverant, ad hypocrisim dilabebantur. Proinde fervorem illum Christianis debitum non modò in universum tepuisse judicabant hi, qui Deum in spiritu & veritate colunt, sed torpuisse penitus & friguisse. Ad haec Principes tyrannicam vim publicè exercebant, & qui vexabantur, nihilominus rapinis, stupris, sacrilegiis, concussionibus, adulationibus inserviebant, ut illud sacrum repeti posset, non esse, videlicet, qui faceret bonum usque ad unum. Tantis itaque de causis, propter propheticum etiam spititum quo afflabatur, nonnihilde imminente clade pronuntiare coepit, quanquam sacrarum literarum involucris tegebat arcana, ut impuros homines à perceptione mysteriorum arceret, veritus ne sanctum canibus traderetur, simul ne visis adhuc ambiguis deluderetur. Hanc ob causam saepissime Deo preces fundere, & jejuniis corpus macerare, & flagellis atterere, & alios ad id officii cohortari studuit: quo tandem haec divinae clementiae munere extra dubitationem lucideque innotescerent sibi quae prius ambiguè & subobscurè monstrabantur. Oranti igitur ipsi & divinas laudes in Ecclesia persolventi, dum in divinae bonitatis contemplatione absorptus esset, isque praesertim versiculus caneretur, Bonus es tu, & in bonitate tua doce me justificationes tuas: fugatae à sensu & intellectu omnes tenebrae sunt, & suborta lux, quae dubitationem omnem de futuris quae praeviderat eventis expulit. Mihi enim hoc privatim narravit, publicè autem saepenumero dixit, quaecumque de futuris praedixerat, non secus (ipsa luce divinitus infusa) vera se comperisse, ac quilibet compos mentis partem omnem suo tanto minorem esse novit, & de re qualibet aut affirmationem aut negationem veram esse oportere.