Vitæ selectorum aliquot virorum qui doctrinâ, dignitate, aut pietate inclaruere

Classe autem & copiis ad expeditionem paratis, & militibus Southamtoniae convenire jussis, ut ibi in naves conscenderent, dumb Rex eò profecturus Wyntoniae esset, legati Gallici ad eum venerunt à Carolo missi Vindocinus Comes, Gulielmus Bouratierus Archiepiscopus Bituricensis, Petrus Fremellus Episcopus Lexoviensis, & Gualtierus Colus regi à secretis, quorum nomine Bituricensis oratione elegantèr composita postquam belli miserias, pacisque commoda pluribus verbis ornàsset, Henricum regem rogat, ut Catharina filia Caroli in uxorem ducta, ab armis vellet discedere, & dotis nomine pollicetur ingentem pecuniarum vim, & aliquam earum provinciarum partem, quas ille jure haereditario postulabat. Cui pro tempore respondit Rex, velle se de conditionibus ab iis propositis deliberare, & postridie in solio regio considens, astante frequent procerum multitudine, legatis ad se vocatis id solum respondit, conditiones ab iis propositas non esse istiusmodi, quae à se cum dignitate sua possint accipi: & Henricum Cantuariensem è reliquis evocatum ad orationem Bituricensis copy sius respondere jubet. Ille sic orditur. Regi postquam regni gubernaculis admonius fuerit, nihil antiquius fuisse, quàm ut pacem tum domi inter subditos, tum for as cum externis principibus conservaret. Eam ob causam ordines regni sui pridem convecasse, à quibus res domesticae compositae fuerint, lega, tos postea in Galliam misisse ad res repetendas & postulandas cas imperii Gallici parts, quas Anglorum reges per aliqua jam saecula jure suo tenuissent. Cum verò legati sui à Carolo nullum responsum retulissent, regem militum delectus habuisse, comparasse omnia, quae ad bellum necessaria essent, & jam paratum esse ad trajiciendum in Galliam, ut injuriam eorum ultum iret, cum nullam apud eos juris sui rationem haberi animadverteret. Ut tamen universis gentibus testatum faceret, ⟨p. 19⟩quàm alienus esset ab effunde ndo Christianorum sanguine per mutuas hasce bellorum laniaenas, regem de jure suo aliquid remissurum, exauctoratis militibus & conciliat a pace inter utramque gentem per nuptias Catharinae, modo dueatus Aquitaniae, Andium, & reliquae ditiones restituantur, quas olim majors sui in Galliae nec ut, nec clam, nec precariò possederint.

Classe autem & copiis ad expeditionem paratis, & militibus Southamtoniae convenire jussis, ut ibi in naves conscenderent, dum Rex eò profecturus Wyntoniae esset, legati Gallici ad eum venerunt à Carolo missi Vindocinus Comes, Gulielmus Bouratierus Archiepiscopus Bituricensis, Petrus Fremellus Episcopus Lexoviensis, & Gualtierus Colus regi à secretis, quorum nomine Bituricensis oratione elegantèr composita postquam belli miserias, pacisque commoda pluribus verbis ornàsset, Henricum regem rogat, ut Catharina filia Caroli in uxorem ducta, ab armis vellet discedere, & dotis nomine pollicetur ingentem pecuniarum vim, & aliquam earum provinciarum partem, quas ille jure haereditario postulabat. Cui pro tempore respondit Rex, velle se de conditionibus ab iis propositis deliberare, & postridie in solio regio considens, astante frequente procerum multitudine, legatis ad se vocatis id solum respondit, conditiones ab iis propositas non esse istiusmodi, quae à se cum dignitate sua possint accipi: & Henricum Cantuariensem è reliquis evocatum ad orationem Bituricensis copi sius respondere jubet. Ille sic orditur. Regi postquam regni gubernaculis admonius fuerit, nihil antiquius fuisse, quàm ut pacem tum domi inter subditos, tum for as cum externis principibus conservaret. Eam ob causam ordines regni sui pridem convecasse, à quibus res domesticae compositae fuerint, lega, tos postea in Galliam misisse ad res repetendas & postulandas cas imperii Gallici partes, quas Anglorum reges per aliqua jam saecula jure suo tenuissent. Cum verò legati sui à Carolo nullum responsum retulissent, regem militum delectus habuisse, comparasse omnia, quae ad bellum necessaria essent, & jam paratum esse ad trajiciendum in Galliam, ut injuriam eorum ultum iret, cum nullam apud eos juris sui rationem haberi animadverteret. Ut tamen universis gentibus testatum faceret,