Vitæ selectorum aliquot virorum qui doctrinâ, dignitate, aut pietate inclaruere

Erat inter Clericos Dunelmenses Dunstallus quidam rector Ecclesiae in illa Diacesi. Hic erat animo in Gilpinum infensissimo, ipsumque saepius apud Episcopum accusabat quasi haereticum, meritoque cum aliis haereticis comburendum. Episcopus à sanguine fundendo abhorrebat, leniter cum eo agebat, eumque ab adversariorum machinatione eripuit.

Audivi Antonium Carleton narrantem, (is tum in Episcopi familia degebat,) capellanos Episcopi cum Gilpino sermones habuisse de Luthero: quaerebat unus quid de Luthero ejusque scriptis sensisset? Gilpinus fatebatur see Luthri scripta non legisse. Ego, inquit, sacras Scripturas, & de iis patrum sententias imprimis mihi explorandas proposui. Recentiorum scripta levius attigi: Quanquam si antiquis consenserint, non repudio. Unus ex iis Gilpini propositum laudabat. Benè, inquit, cum Ecclesia ageretur, si veterum scripta omnibus in honore fuissent. Non enim tantopere novorum hominum novae opinioniones Ecclesiam turbarent: quales sunt istae novae opinions Lutheri. At Gilpinus si novi, inquit, ⟨p. 292⟩homines antiquas producant sententias non hominum novitas aspernanda est: Sed doctrinae antiquitas est suscipienda. Illi statim subdole Gilpinum ad disputationem protrahunt, de Sacramento Altaris duo quaerebant de reali praesentia, & transubstantiatione: De reali praesentia Gilpinus fatebatur se nihil habere solidi, quod contra realem praesentiam opponi posse videretur ipsi. Misterium, inquit, puto in ear latere, supra captum meum, venerandum potiùs, quam contentionibus exponendum. Rogabant ergo de transubstantiatione quid sentiret? Respondit ille non esse necesse ut credamus ea quae in verbo Dei fundamentum solidum non haberent. Non ergo credis, inquiunt, quod eredit Ecclesia? Respondit Gilpinus, ecclesiam illud non semper credidisse: tenet me fides Catholica, sed fides Catholica non mutatur. Ego video in hac re mutationes, quales fides Catholica non patitur. Rogant illi quas observasset mutationes in fide de Sacramento Altaris? Ille rursus nihil, inquit, de transubstantiatione in antiqua Ecclesia auditum, aut scriptum reperi. P. Lumbardus vel primus vel inter primos mutationem ab antiqua fide induxit. Sed quid vobis videtur? Num in transubstantiation panis convertitur in carnem & sanguinem Christi? Respondent hoc se sine dubio credere. At inquit Gilpinus, P. Lumbardus qui primus in hâc re antiquam fidem mutarat, hoc non credidit. Nam sic habet ille: Lib. 4. D. 11. F. Non fit conversio panis nisi in carnem, nec vini nisi in sanguinem. Id si verum sit, sine dubio sequitur in pane conuerso non esse sanguinem. Quaerebat ab iis quomodo haec conciliarent?