Vitæ selectorum aliquot virorum qui doctrinâ, dignitate, aut pietate inclaruere

Ferrariam itidem cum Pontifex Maximus Clemens VIII. adventaret, ut eam urbem ditioni Ecclesiasticae suis auspiciis incruento bello restitutam inviseret, nuptiisque Hispaniarum Reginae, Flandriaeque Comitum, dictus ibi esset dies, cujus, & Pontificis gratia, Ferrariae convenirent Italorum procerum flos, Cardinals, Regum Dynastarumque exterorum legati, & tota pene Italia avulsa sedibus suis, unus Pinellus praetulit nobilissimo conventui quietem Patavinam, & audire maluit quam invisere, quid actitatum esset in frequenti illa procerum virorum celebritate. Non illum Pontificis Maximi minimè obscura erga se benevolentia, non purpuratorum patrum amor, quorum plerosque officiis sibi & studiorum similitudine devinxerat, non affinium charitates, quorum haud pauci inter Principes viros illius conventus numerabantur, flexerunt ut pedem porta efferret, conjiceretve see in turbas illas, è quibus non nisi post insignem bonarum horarum jacturam regredi liceret. Venetias, proximo & commodo trajectu, ut appelleret, spectatum Regum seu Ducum adventum, statumque ac solennem inaugurationis Serenissimae Principis Maurocenae Grimanae diem, nunquam adduci potuit, maluitque solus Patavii esse (discesserant enim cives pene omnes) quam vulgise conversationibus inept immiscere: memor dicti Senecae; vitate ⟨p. 364⟩¹quaecunque vulgo placent. Patavii, ubi degebat, ubi habitabat, si quid incidisset ejusmodi spectaculorum, quae curiosos allicerent, perstitit ille in proposito niholominus, neglexitque eò adjicere oculos, unde animus doctior redire non posset. Quo in genere eximium illud fuit, quod narraturi sumus, documento futurum iis omnibus, qui sapientiae laude censeri volunt, ne temere credant, meminerintque esse germanas sorores, unoque partu editas, credulitatem & poenitentiam. Marcum Bragadenum, Cyprium Chymistam illum, Patavio Venetias trajicientem, nemo non accurrerat ut de facie nosceret. Nec deerant qui se beatos arbitrarentur, quod Pactolum Hermumve aureas volventes undas cernere daretur, atque adeo contrectare: continuit see domi subridens Pinellus, narravitque mihi, qui eum tunc forte conveneram, chymistarum insigniora quaedam tum dicta tum facta, quibus me sub vesperam usque lubentissimum detinuit. Sentiebat nimirum vir magnus cum maximo oratore, quem legerat ita scribentem: Me autem quid pudeat?

Ferrariam itidem cum Pontifex Maximus Clemens VIII. adventaret, ut eam urbem ditioni Ecclesiasticae suis auspiciis incruento bello restitutam inviseret, nuptiisque Hispaniarum Reginae, Flandriaeque Comitum, dictus ibi esset dies, cujus, & Pontificis gratia, Ferrariae convenirent Italorum procerum flos, Cardinales, Regum Dynastarumque exterorum legati, & tota pene Italia avulsa sedibus suis, unus Pinellus praetulit nobilissimo conventui quietem Patavinam, & audire maluit quam invisere, quid actitatum esset in frequenti illa procerum virorum celebritate. Non illum Pontificis Maximi minimè obscura erga se benevolentia, non purpuratorum patrum amor, quorum plerosque officiis sibi & studiorum similitudine devinxerat, non affinium charitates, quorum haud pauci inter Principes viros illius conventus numerabantur, flexerunt ut pedem porta efferret, conjiceretve se in turbas illas, è quibus non nisi post insignem bonarum horarum jacturam regredi liceret. Venetias, proximo & commodo trajectu, ut appelleret, spectatum Regum seu Ducum adventum, statumque ac solennem inaugurationis Serenissimae Principis Maurocenae Grimanae diem, nunquam adduci potuit, maluitque solus Patavii esse (discesserant enim cives pene omnes) quam vulgise conversationibus inepte immiscere: memor dicti Senecae; vitate