Vitæ selectorum aliquot virorum qui doctrinâ, dignitate, aut pietate inclaruere

Vincentium confugiebat, qui libraria ipsum suppellectili auctum volens, libros optimos, quorum in hunc usum quotquot nanciscebatur exemplaria comparabat, in ejus bibliothecam Neapolim transvehi curabat. Huic ille bibliothecam suam, ni fallor, destinarat, optime actum ratus si libros ad eum qui amaret nosceretque, tacito judicio sineret pervenire. Huic nos (ut & hoc obiter dictum sit) qui memoriam Pinelli colimus, ejusdem iconicam imaginem debemus, quam Pinellus nemini non pernegasset. Impetravit hoc à patruo Cosmus, cum primum Patavium venit, eo consilio ut Neapolim abduceret. Cum enim Joh. Vincentius adolescentem animadvertisset indolis magnae, maximeque in literis arbitraretur profecturum si vixisset, ipsum amare supra affinitatem coepit, eousque, ut discedentis imaginem penes see detinere deliberaret, absentis utique desiderium lenituram. Non renuit ille, exposuit tamen esse sibi in votis patrui imaginem, ⟨p. 368⟩quando patruum non liceret, Neapolim asportare secum, ut patri cognatisque hac saltem ratione obtemperatum iret. His auditis abnuere Joh. Vincentius, haud commissurum se unquam, ut gloriolam captasse eo facto videretur; tum demum à patrui constantia metuens petitioni suae Cosmus, obtestari coepit admonereque, videret quid ageret, certum sibi esse, nisi invicem exoret, non stare promissis. Praebuit ille se difficilem diu, annuit tamen, & adolescentis optimi precibus, iconem suam est elargitus. Pictor huic rei adhibitus Franciscus Ap•llodorus Venetus, Patavii jamdiu habitans, cujus in ea arte studium ad antiquorum artificum laudem proximè accedit. Hic nobis penicilli ductu Pinellum Ducem ipsum, & Aicardum in tabulis quas ego adservo, suavissimum amicitiae nostrae monumentum, ita expressit, ut nihil ultra desideret qui illos de facie norit. Et hinc studiosis ferè omnibus (quotquot in Italia novimus) oblata nobilis occasio, bibliothecas & Musaea ornandi Joh. Vincentii imagine, quam avidè à plerisque arreptam scimus, qui egregie norant, inter Pinelli lauds praecipuam illam seriò commemorari, deambulantis musaei, & spirantis bibliothecae. Neque aliunde Marcus Velserus, reipublicae perinde literariae, atque Augustanae suae nobilissimus II.

Vincentium confugiebat, qui libraria ipsum suppellectili auctum volens, libros optimos, quorum in hunc usum quotquot nanciscebatur exemplaria comparabat, in ejus bibliothecam Neapolim transvehi curabat. Huic ille bibliothecam suam, ni fallor, destinarat, optime actum ratus si libros ad eum qui amaret nosceretque, tacito judicio sineret pervenire. Huic nos (ut & hoc obiter dictum sit) qui memoriam Pinelli colimus, ejusdem iconicam imaginem debemus, quam Pinellus nemini non pernegasset. Impetravit hoc à patruo Cosmus, cum primum Patavium venit, eo consilio ut Neapolim abduceret. Cum enim Joh. Vincentius adolescentem animadvertisset indolis magnae, maximeque in literis arbitraretur profecturum si vixisset, ipsum amare supra affinitatem coepit, eousque, ut discedentis imaginem penes se detinere deliberaret, absentis utique desiderium lenituram. Non renuit ille, exposuit tamen esse sibi in votis patrui imaginem,