Vitæ selectorum aliquot virorum qui doctrinâ, dignitate, aut pietate inclaruere

Laudatio Funebris, MEMORIAE AC HONORI SERENISSIMI PRINCIPIS ULDERICI POTENTISS. DAN. REGIS F. Haeredis Norvagiae, summi Copiarum Equestrium Saxonicarum Praefecti, Duarum Legionum Ducis, DICATA A MARTINO OPITIO.

INter haec bella Germaniae & calamitates inauditas spectaculum atrox nobis exhibitum est nuper, caedes indignissima, qua Princeps Juventutis Uldericus, Potentissimi Daniae Regis Filius nihil hostile & cogitans & metuens ex tempore periit, quo imminentes quibuscunque ex caussis induciae securitatem castris, quietem omnibus promittere videbantur. Scilicet hoc unum restabat deploratissimis rebus nostris, ut ad summa genitus &, perfidiae arts ac dolum si excipias, caetera invictus heros, in viridi aetate sua, qua oculos jam omnium & expectationem in se converterat, per fallaciam ac frauds, è medio ingentium factorum cursu, & opera quidem ultimi mancipij, arriperetur. Quid dicam, fides supremi Numinis! aut quid non dicam? atrocitatemne facti accusem & morte ipsa mortis genus long acerbius? At quamvis tantum in me esset eloquentiae quantum moeroris est verissimi, justamque hominis ac qualem adolescens innocentissimus merebatur aetatem huic solely meditationi impenderem; parricidium tamen hoc publicum, hanc necem tristissimam, capitale hoc facinus nullis verborum coloribus, nullo conatu satis unquam expresserim. An vero momenta vitae deplorem ac incerta mortalium, quorum spes omnis & quicquid uspiam illis charum est, unius horae fortuna perit multoties ac evanescit? Et parcius equidem reliqui de fragilitate nostra quereremur, si, quoties tam rarus decor, tam insigne virtutis ac ingenij specimen coelo delabitur, eousque illi rebus humanis interesse contingeret, donec & felicitate tanta ad satietatem, si ⟨p. 433⟩qua esse hic debet, frui, & exemplo ejus allecti optima quaeque sectary possemus ac discere. Verum cum non ea solum conditio nostra sit, ut voluptatem ex ijs fere quibus maxime oblectamur rebus percipiamus brevissimam; sed & divinas mentes memoriam beneficiorum suorum & laudem magis quam inanem planctum, à quo sibi hostes ipsos etiam post patratum hoc facinus (magnitudine credo ejus sera licet aestimatione perspecta) non temperasse novimus, requirere à nobis credibile sit: relictis hic querimonijs, aut saltem dilatis, naturae potius animique dotes eaque juvenis consummatissimi ornamenta contemplemur, quibus ut vitam redimere non potuit, ita fragili vita potiorem famam aeternam & seculorum omnium praeconia jure meritus est optimo.