Theol. Yr ydych chwi mewn amryfusedd d•bryd: Canys yr athawiaeth hon, rhan ydyw o egluredig wirionedd Duw, Yr hwn â fin fod ei bobl ef in ei gwybod. Ac in wir ddigelwydd y mae cyssur rhagorol in goferu oddiwrthi, buddiol i hôll blant Duw, in erbyn holl gynllwynion diafol, a phrofedigaethau anobaith.
Oblegit pan gaffo din wybod ynddo ei hun drwy arwyddion hynod, fod Duw wedi ei ddewis ef i fywyd, yna er body cythraul in gosod in daer arno, a chydwybod pechod a'i wendid ei hùn in ei ruthr-gyrchu in anguriol; etto efe a ŵyr in hyspys fod tragwyddol arfaeth, a chyngor Duw in anghyfnewidiol, ac o herwydd bod ei jachawdwriaeth wedi ei sylfaenu nid arno ei hûn, nac ar ei nerth ei hûn, and ar anghyfnewidiol ordinhâd Duw, yr hwn sydd sail ddiymmod, ac in sefyll bight in ddiogel, ac in gadarn: Am hynny gwneled Diafol, a phechod eu heithaf, a'u gwaethaf, etto efe à gynhelir mewn cyfiawnder, a gwirionedd, ac megis a ddygir ym mreichiau Duw i barhâu, je hid y diwedd.
Canys y sawl y mae Duw in ei garu, ⟨p. 330⟩hid y diwedd y câr. efe hwynt. Hefyd pan wypo pobl yr Arglwydd unwaith (wrth eu sancteiddiad a'u genedigaeth o newydd) ddarfod ir Arglwydd wrthod, a bwrw ymmaith gynnifer mîl-filoedd, a'u dewis hwynt i fod in etifeddion o'i deyrnas ogoneddus, a hwythau ynddynt eu hunain or unrhyw ddefnydd, a gwneuthuriad, ac ydoedd eraill; a gwneuthur o honaw hyn oll erddynt, o'i hyrâd •ás, a'i anhaeddiannus drugaredd tu ag attynt: Oh mor rymmus, ac mor egniol, y gorchfyga, yr ynnill, ac y dŵg yr ystyriaeth yma eu calonnau hwynt iw hoffi a'i garuef! Ac mor rhwydd gallon, a llawen y gwasanaethant ef? Mor ewyllysgar, a ffyddlon yr ufyddhánt iddo? Je, pa wresogi a wnant mewn awydd iddo? Oblegit coelio, a ffyddio fôd Duw in ein catu ni, yw peth sy'n tynnu i fynu ein cariad ni tu ag atto ef eilwaith: Megis y dywaid Saint Joan: Yr ydym ni in ei garu ef, am iddo ef in gyntaf ein caru ni. 1 Joan 4.19.
Ym mhellach, fe â ddywedir am Fair Fagdalen, faddeu lawyer iddi, oblegit hi a garodd in fawr. 1Canys pan wybu hi fod ei haml, ai herchyll bechodau wedi eu maddeu in rhâd iddi, ei nwydau a ennynwyd ynddi o gariad, ac ufydd-dod tu ag at Grist. Felly hefyd yr eglwys in y Canniadau wedi ⟨p. 331⟩bod yngwîn-dŷ pôb rhâd ysprydol, a chael bwrw trosti faner o gariad Christ,2 a gyffrôdd in ebrwydd ar hynny, gan lefain (megis mewn llewyg) ei bod in glâf o gariad.
Theol. Yr ydych chwi mewn amryfusedd d•bryd: Canys yr athawiaeth hon, rhan ydyw o egluredig wirionedd Duw, Yr hwn â fyn fod ei bobl ef yn ei gwybod. Ac yn wir ddigelwydd y mae cyssur rhagorol yn goferu oddiwrthi, buddiol i hôll blant Duw, yn erbyn holl gynllwynion diafol, a phrofedigaethau anobaith.
Oblegit pan gaffo dyn wybod ynddo ei hun drwy arwyddion hynod, fod Duw wedi ei ddewis ef i fywyd, yna er bod y cythraul yn gosod yn daer arno, a chydwybod pechod a'i wendid ei hùn yn ei ruthr-gyrchu yn anguriol; etto efe a ŵyr yn hyspys fod tragwyddol arfaeth, a chyngor Duw yn anghyfnewidiol, ac o herwydd bod ei iachawdwriaeth wedi ei sylfaenu nid arno ei hûn, nac ar ei nerth ei hûn, ond ar anghyfnewidiol ordinhâd Duw, yr hwn sydd sail ddiymmod, ac yn sefyll byth yn ddiogel, ac yn gadarn: Am hynny gwneled Diafol, a phechod eu heithaf, a'u gwaethaf, etto efe à gynhelir mewn cyfiawnder, a gwirionedd, ac megis a ddygir ym mreichiau Duw i barhâu, ie hyd y diwedd.
Canys y sawl y mae Duw yn ei garu, ⟨p. 330⟩hyd y diwedd y câr. efe hwynt. Hefyd pan wypo pobl yr Arglwydd vnwaith (wrth eu sancteiddiad a'u genedigaeth o newydd) ddarfod ir Arglwydd wrthod, a bwrw ymmaith gynnifer mîl-filoedd, a'u dewis hwynt i fod yn etifeddion o'i deyrnas ogoneddus, a hwythau ynddynt eu hunain or vnrhyw ddefnydd, a gwneuthuriad, ac ydoedd eraill; a gwneuthur o honaw hyn oll erddynt, o'i hyrâd •ás, a'i anhaeddiannus drugaredd tu ag attynt: Oh mor rymmus, ac mor egniol, y gorchfyga, yr ynnill, ac y dŵg yr ystyriaeth yma eu calonnau hwynt iw hoffi a'i garuef! Ac mor rhwydd galon, a llawen y gwasanaethant ef? Mor ewyllysgar, a ffyddlon yr vfyddhánt iddo? Ie, pa wresogi a wnant mewn awydd iddo? Oblegit coelio, a ffyddio fôd Duw yn ein catu ni, yw peth sy'n tynnu i fynu ein cariad ni tu ag atto ef eilwaith: Megis y dywaid Sant Ioan: Yr ydym ni yn ei garu ef, am iddo ef yn gyntaf ein caru ni. 1 Ioan 4.19.
Ym mhellach, fe â ddywedir am Fair Fagdalen, faddeu llawer iddi, oblegit hi a garodd yn fawr. 1Canys pan wybu hi fod ei haml, ai herchyll bechodau wedi eu maddeu yn rhâd iddi, ei nwydau a ennynwyd ynddi o gariad, ac vfydd-dod tu ag at Grist. Felly hefyd yr eglwys yn y Canniadau wedi ⟨p. 331⟩bod yngwîn-dŷ pôb rhâd ysprydol, a chael bwrw trosti faner o gariad Crist,2 a gyffrôdd yn ebrwydd ar hynny, gan lefain (megis mewn llewyg) ei bod yn glâf o gariad.
- 1•uc. 7.7.
- 2Can. Sol 2.5.