Theol. Porth ehang jawn in ddiau, yw hwn i fined i uffern: Canys yr Scrythur â ddywaid.1 A weli di ŵr doeth in ei olwg ei hún? gwell yw'r gobaith am ffôl, nag am hwnnw. Ac eilchwel Doethach yw'r diog in ei olwg ei hun nâ seith wyr in adrodd rheswm. 2Nyni a welwn fod yr yspryd glân in tystio am y rhai sydd in ymchwyddo gan dybied in rhy-dda o'u doniau ei hunain, y rhai hynny sydd bellaf o'r cwbl oddiwrth deyrnas nesoedd.
Canys hwynt hwy ydynt in diystyru ⟨p. 342⟩doethineb Duw iw destruw eu hûn, ac in ddlrmygus ganddynt ddyscu. Hwy â ddywedant, y gwyddant gymmaint ac à fedro'r holl bregethwyr ei ddangos iddynt.
Canys pa beth â ddichon yr holl bregeth wŷr ei ddywedyd wrthynt mwy na hyn. Pechaduriald ydym oll, rhaid yw ein hachub drwy Grist. Rhaid i ni wneuthur, fell y mynnem wneuthur i ninnau: nid oes and hyn, os da y gwnewch, da y cewch.
Och y druein! y maent in edrych in uchel, ac in tybied in wŷch tros ben o honynt eu hunain,3 heb ystyried eu bod in dlodion, in noethion, in ddeillion ac in druein. Y cyfryw ddynion â rônt eu holl ymddiried in eu synwyr eu hunain, eu dŷsc, eu cyffwystra, eu golud a'u cymmeriad in y bid. Ac oblegid bod pawb in eu mawrygu, ac in eu canmol, am hynny y maent in chwyddo fell ceiliogod Twrci, in castellu eu adenydd, gan eu llusco ar hŷd y llawr, drwy osod pawb eraill ar ddirmig, a diystyrwch, megis pe hwynt hwy fyddei odiaeth-bethau y bid. Heb law hyn pan ganmoler hwynt am eu doniau, a gwnethur in fawr o honynt, peth rhyfedd yw gweled pa ymgymhwyso a wnânt, fell pe baent ar fedr ymgodi ar frŷs, ac ehedeg ir cymmylau.
Pob din meddylfalch uchel fryd gwrandawed ar y gwae â dreuthir in eu herbyn gan dragwyddol frenin y gogoniant, gan ddywedyd:
⟨p. 343⟩Gwae y rhai sydd ddoethion in eu golwg eu hûn: 4Drachefn, gwrandawant ar gyngor Duw in dywedyd wrthynt.5 Gobeithia in yr Arglwydd âth holl gallon, ac nac ymddiried i'th deal dy hun. Na fydd doeth in dy olwg dy hun, ofna yr Arglwydd, a thin ymmaith oddiwrth ddrygioni.
Y ffol-feilch truein hyn, oblegid bod ganddynt gyfrwystra y bid, ac y medrant in gyfarwydd gyrhaeddyd pethau y bywyd yma, a'u trîn hid yr eithaf; â dybiant y gallant hefyd ynnill y nefoedd drwy eu synwyr gyfrwys-gall, a dyfndereu dychymmygion. Eithr druein gwerin, ymaent in eu siommi eu hunain in aruthr: Canys doethineb y bid sydd ffolineb gyd â Duw,6 ac y mae ef• in dal y doethion in eu cyfrwystra. A thrachefn y dywed yr Arglwydd.7
Theol. Porth ehang iawn yn ddiau, yw hwn i fyned i vffern: Canys yr Scrythur â ddywaid.1 A weli di ŵr doeth yn ei olwg ei hún? gwell yw'r gobaith am ffôl, nag am hwnnw. Ac eilchwel Doethach yw'r diog yn ei olwg ei hun nâ seith wyr yn adrodd rheswm. 2Nyni a welwn fod yr yspryd glân yn tystio am y rhai sydd yn ymchwyddo gan dybied yn rhy-dda o'u doniau ei hunain, y rhai hynny sydd bellaf o'r cwbl oddiwrth deyrnas nesoedd.
Canys hwynt hwy ydynt yn diystyru ⟨p. 342⟩doethineb Duw iw destruw eu hûn, ac yn ddlrmygus ganddynt ddyscu. Hwy â ddywedant, y gwyddant gymmaint ac à fedro'r holl bregethwyr ei ddangos iddynt.
Canys pa beth â ddichon yr holl bregeth wŷr ei ddywedyd wrthynt mwy na hyn. Pechaduriald ydym oll, rhaid yw ein hachub drwy Grist. Rhaid i ni wneuthur, fel y mynnem wneuthur i ninnau: nid oes ond hyn, os da y gwnewch, da y cewch.
Och y druein! y maent yn edrych yn vchel, ac yn tybied yn wŷch tros ben o honynt eu hunain,3 heb ystyried eu bod yn dlodion, yn noethion, yn ddeillion ac yn druein. Y cyfryw ddynion â rônt eu holl ymddiried yn eu synwyr eu hunain, eu dŷsc, eu cyffwystra, eu golud a'u cymmeriad yn y byd. Ac oblegid bod pawb yn eu mawrygu, ac yn eu canmol, am hynny y maent yn chwyddo fel ceiliogod Twrci, yn castellu eu adenydd, gan eu llusco ar hŷd y llawr, drwy osod pawb eraill ar ddirmig, a diystyrwch, megis pe hwynt hwy fyddei odiaeth-bethau y byd. Heb law hyn pan ganmoler hwynt am eu doniau, a gwnethur yn fawr o honynt, peth rhyfedd yw gweled pa ymgymhwyso a wnânt, fel pe baent ar fedr ymgodi ar frŷs, ac ehedeg ir cymmylau.
Pob dyn meddylfalch vchel fryd gwrandawed ar y gwae â dreuthir yn eu herbyn gan dragwyddol frenin y gogoniant, gan ddywedyd:
⟨p. 343⟩Gwae y rhai sydd ddoethion yn eu golwg eu hûn: 4Drachefn, gwrandawant ar gyngor Duw yn dywedyd wrthynt.5 Gobeithia yn yr Arglwydd âth holl galon, ac nac ymddiried i'th ddeall dy hun. Na fydd ddoeth yn dy olwg dy hun, ofna yr Arglwydd, a thynn ymmaith oddiwrth ddrygioni.
Y ffol-feilch truein hyn, oblegid bod ganddynt gyfrwystra y byd, ac y medrant yn gyfarwydd gyrhaeddyd pethau y bywyd yma, a'u trîn hyd yr eithaf; â dybiant y gallant hefyd ynnill y nefoedd drwy eu synwyr gyfrwys-gall, a dyfndereu dychymmygion. Eithr druein gwerin, ymaent yn eu siommi eu hunain yn aruthr: Canys doethineb y byd sydd ffolineb gyd â Duw,
- 1Diha 26, 12.
- 2Diha. 26.16.
- 3Dat. 3.17.
- 4Isaiah. 5.21.Esai. 5.21.
- 5Diha. 3.5.7.
- 61 Cor. 3.19.
- 71 Cor. 1.19.