B10304:143
Dad seiniad meibion y daran self ail-printiad o lyfr Escob Juel a elwir deffyniad…Dad seiniad meibion y daran sef ail-printiad o lyfr Escob Juel a elwir deffyniad…
Dad seiniad meibion y daran self ail-printiad o lyfr Escob Juel a elwir deffyniad ffydd eglwys loegr : ac o epistol yr Escob Dafies at y Cembru = An echo of the sons of thunder, being a second impression of Bishop Juel's Apology, and of Bishop Davies his Epistle, in the British tongue.Dad seiniad meibion y daran sef ail-printiad o lyfr Escob Juel a elwir deffyniad ffydd eglwys loegr : ac o epistol yr Escob Dafies at y Cembru = An eccho of the sons of thunder, being a second impression of Bishop Juel's Apologie, and of Bishop Davies his Epistle, in the British tongue.
Oxford : Printiedig in Rhydychen gan W.H. ac a werthir gan lyfrwyr Grecsam a Llanfyllin ..., 1671Oxford : Printiedig yn Rhydychen gan W.H. ac a werthir gan lyfrwyr Grecsam a Llanfyllin ..., 1671
Modern spelling is a reading aid: the words are the author’s, only the spelling is modernized. Original shows the page as printed, with the transcription marks.
Tu-ag-at am drowsed Pabau Rhufain, a‘u banfeidral falchder Perfianaidd (er na sonniom am eraill y rhai y scatfydd, y mae'r Pabau'n eu cymeryd in elynion, oblegid iddynt, in hyf, ag in diragrith, ddangos eu drug-campeu,) nid amgen no‘r gwyr ymma, self, •aurentius Valla, Marsilius Patavinus, Francis Petrarcha, Hieronimus Savonarola; yr Abad Joachimus, Baptista Mantuanus, ag o‘n blaen nhwytheu, yr Abad Barnard, y rhai hyn y gyd (meddaf) a gwynasant in fynych, ag in ddirfawr jawn, ar y Pa•au. A'r gwyr hyn oedd ynt in dwyn ei hid in Rhufain, in y dref sanctaidd, yngolwg y sancteiddiolaf Dad, ag oeddynt in gallu gweled holl gyfrinacheu'r Pabau: A‘r rhain nid ymadowsont ddim a‘r ffydd gatholic: je a chen eych cennad, nhwy a roent weithie ar ddealld i‘r bobl, may'r Pab eu hun ydyw'r Anghrist; ⟨p. 105⟩pwy un ai gwir, ai celwydd a ddoedasant, ni cheisiwn-ni yngen: and diau ddoedyd onyn-nhwy hynny'n ddiarswyd. Ni ddichyn neb ddoedyd may dyscyblon Luther, neu Zuinglius, oedd y rhai hyn: Herwydd yr oedd y rhai hyn nid in unig syrn o flynyddoedd, eithr syrn o oeseu cyn clywed gair son am henweu Luther a Zoinglius. Nhwy a welsent, y pride hynny, ddarfod i amryfysedd ymlysco i‘r eglwys, ag oeddynt in chwennych cael dywygiad o honanw. Ag o ddoedyd y gwir, pa ryfeddod er bod yr Eglwys, yr amser hwnnw‘n enwedig in lawn amryfyssedd, pride nad oedd na‘r Pab (ydoedd in dwyn yr holl rwysc ei hunan) na neb arall in gwneuth yr y petheu oeddynt ddyledus, nag y chwaith in gwybod beth oedd ddyledus iddynt ei wneuthyr. Prin y gellir coelio tre'r oeddynt hwy‘n segyrllyd, fod diawl ynte hid yr amser hwnnw, y nail ai'n cyscu heb ddeffro, ai'n segyr heb orchwyl. Eithr beth yr oeddynt arno in y cyfamser, ag mor ffyddlon yr oeddynt in gofalu am dy Dduw, er tewi onom-mi,1 etto gwrandawont Barnard eu cyfell nhwy eu hun.
Tu-ag-at am drowsedd Pabau Rhufain, a‘u banfeidral falchder Perfianaidd (er na sōniom am eraill y rhai y scatfydd, y mae'r Pabau'n eu cymeryd yn elynion, oblegid iddynt, yn hyf, ag yn diragrith, ddangos eu drug-campeu,) nid amgen no‘r gwyr ymma, sef, •aurentius Valla, Marsilius Patauinus, Francis Petrarcha, Hieronimus Sauanarola; yr Abad Ioachimus, Baptista Mantuanus, ag o‘n blaen nhwytheu, yr Abad Barnard, y rhai hyn y gyd (meddaf) a gwynasant yn fynych, ag yn ddirfawr iawn, ar y Paau. A'r gwyr hyn oedd ynt yn dwyn ei hyd yn Rhufain, yn y dref sanctaidd, yngolwg y sancteiddiolaf Dad, ag oeddynt yn gallu gweled holl gyfrinacheu'r Pabau: A‘r rhain nid ymadowsont ddim a‘r ffydd gatholic: ie a chen eych cennad, nhwy a roent weithie ar ddealld i‘r bobl, may'r Pab eu hun ydyw'r Anghrist;