A01129:177
Papa confutatus Sanctæ & apostolicæ Ecclesiae in confutationem Papæ. Actio prima
Papa confutatus Sanctæ & apostolicæ Ecclesiae in confutationem Papæ. Actio prima.
Londini : In ædibus Thomæ Dawson, impensis Richardi Sergier, 1580
Title page typeset from the transcription.
Modern spelling is a reading aid: the words are the author’s, only the spelling is modernized. Original shows the page as printed, with the transcription marks.
Quid hic mihi respondebit Lombardus? Ad miseram, opinor metonymiam suam confugiet, quam ipse sibj in speciebus permittit: nobis in substantijs nulla ratione concedit. […], […], 1species vocabula rerum, quae […], […] panis & vini. Quid ego audio, mera illa accidentia tum, cum continerent substantias panis & vini, earum vocabulis sunt unquam […] & cur nunc eadem ab his abstracta […] vocabula retinerent, quae […] ante […] dicebantur? At erat, hoc est, […], inquis, ante consecrationem, panis. Sanè quidem: At quid tum postea? Post consecrationem verònulla ⟨p. 78⟩superest amplius panis substantia. Quid ita te quaeso? quî scis Lombarde? qua ratione colligis? qua autoritate id credis? quis credere jussit? quis panis substantiam suis formis abdicavit? quibus verbis? quo tempotis momento? qua de causa id faceret? quis ullam hic divulsionem aut emigrationem transubstantiarum aduertit? At 2negabis fidem oculis manibusque hîc mentientibus habendam esse, cogente verbi autoritate, cui sensus cedant ac succumbant necessariò oporteat. Esto sanè. At quid interim de formis istis dicendum & speciebus panis, an has etiam extinctas fimul cum sua materia, an integras manere censes? Quid ni verò maneant, inquies? Cedo igitur, & undè hoc pernosti? Quia nimirum vides. Age, & quae haec ratio est, ô praeclare? Tu formas seiunctas à sua materia vides, & credis. Nos materiam ipsam perae què sub aspectu positam cernimus, & non similiter credemus id esse, quod testantur oculi? Si in accidentibus nihil te fallit perspectiva tua, cur nostra magis, in rerum tam aperta mentietur evidentia? Aut si tu dictis Christi, quibus ille corpus hoc esse suum dictitat, ita affigendam fidem putes, ut nulla sit sensibus tribuenda: nihil video, Lombarde, cur magis tibi liceat, in formarum apprehenfione, testibus oculis tuis fidere, quàm nobis liceat, in affirmanda substantia, quam palam contuemur, oculorum nostrorum stare juditio.
Quid hic mihi respondebit Lombardus? Ad miseram, opinor metonymiam suam confugiet, quam ipse sibj in speciebus permittit: nobis in substantijs nulla ratione concedit. 〈…〉, 〈…〉, 1