Papa confutatus Sanctæ & apostolicæ Ecclesiae in confutationem Papæ. Actio prima

Audîstis ex intima Lombardi Theologiaconsutas ¹ratiunculas: superest deinceps, ut […] excutiamus, Ac primum, quod de […] merito disputat, haud equidem abnuerim, in his quae fidei sunt, nihil habere rationis humanae captum, quod agat. Versatur enim fidei laus in ²ijs propriè, quae non videntur, sive quae praeterita in scripturis cognovimus, sive quae futura promittuntur. Praeterea neque displicet mihi tritum non ³minus, quā verū, Gregorij axioma, qui de januis clausis ingrediente Domino disserens, fidē negat ⟨p. 83⟩habere meritum, ubi humana ratio praebet experimentum. Verissimum enim fatemur & credimus, quod scriptura de foribus occlusis & de ingressu Domini consignavit. Sed ubi scriptura uno vel verbo significavit de pane abiecto, de essentiali Christi praesentia sub vacuis formis, de ⁴transubstantiatis elementis? Beati, inquit ille, qui non viderunt & crediderunt, fateor. Sed non omnia quae non videntur, ilico credenda sunt. Neque nos humanae rationis captum ideò non repudiamus, quia fictionibus quibuscunque non assentimur. Quaecumque certo Dei verbo praecipiuntur, his & credimus libenter, omnemquevim rationis humanae promptissima fide submittimus. Sed quis id unquam jussit credere, quod vos de ⁵transubstantiationis vanissimo commento, […] qua tandē verbi autoritate, vel scriptū vel significatum docebitis, ut ex pane perfonam filij Dei nobis ad adorandum & vescendum confectam, & sinon videamus adoremus tamē? Habeat itaque fides meritum suum, in ijs quae verè credenda sunt, quaefirma expressaque verbi autoritate constant. Quae verò non constant, quae nusquam sunt, nec à Deo sunt unquam instituta, sed futili humanae imaginationis vanitate somniata, ea credere non fidei est, sed dementiae, nec meritum ullum habet, sed flagitium.

Audîstis ex intima Lombardi Theologiaconsutas ¹