Ni phallaf i ti, ac nis gadawaf di chwaith.
Onid yw efe in dywedyd, Y mae yr Arglwydd in agos; na ofelwch am ddim? 1Onid yw ddigon yr addewidion hyn i gynnal ein ffydd ni in rhag ddarbodaeth Duw? A dybiwn ni fod Duw in cellwair â ni? A dybiwn ni nad yw efe in bwriadu y fâth beth? A amheuwn ni y ceidw Duw ei air? Oh cahledd fyddei unwaith feddwl y fâth beth.2 Oblegid Duw sydd eirwir, a phob din in gelwyddog. Ffyddlon y'wr hwn â addawodd. Ei air ef sydd fwy nac addewid Tywysog, a mwy nadeng-mîl o rwymedigaethau. Paham nad dim in credu ynddo, ac in rhoddi ein goglud arno? Paham na chymmewn ⟨p. 116⟩ei air ef? Paham yr ydym in parhau i fod in chwannog? ac in anffyddio iddo? Paham yr ydym in rhagrithio ac in twyllo, Oh ninny ô ychydig ffydd? Ein Harglwydd Jesus Grist, oblegid ei fod in llwyr-ddirnad anghrediniaeth; ac anffyddlondeb ein naturiaeth ni, ac in gweled ddyfned y gwreiddiodd hyn ynom, sydd nid in unig in fodlon i wneuthur i ni yr addewidion haelwych hyn, y rhai â fyddei d•igon, and hefyd in cadarnhau i ni y pethau hyn, a lawyer o resymmau hygoel i gynnal ein gwendid ni in hyn o beth.
Ystyriwch (medd efe) y cig-frain: ystyriwch adar yr awyr, nid ydynt nac in have, nac in medi, ac nid oes iddynt na chell, nac yscubor, ac y mae Duw in eu porthi hwynt. Ystyriwch y lili, y mod y maen• in tyfu, nid ydynt in poeni. 3na• in nyddu, ac yr ydwyf in dywedyd i chwi, na bu Solomon in ei holl ogoniant, wedi ei ddilladu fell un or rhai hyn.
O nad ystyriem ni yr ystyriaethau hyn; nad ystyriem fod y bywyd in fwy na'r bwyd, a'n cyrph in well na'n dillad: nad ystyriem na allwn drwy ein holl ddirfawr ofalu dyccio dim, je gymmaint ac anchwanegu un cufydd at ein maintioli. In wir pe dwys ystyriem ni y rhesymmau hyn, â draethodd ein ⟨p. 117⟩Achubwr Christ; ac pe cymmwysem hwynt atom ein hunain, hwy a allent wasanaethu […] ni in amddeffynfa gadarn-grief in erbyn cybydd-dra. Ped ystyriei ddynion fod Ardderchog frenin y nefoedd (yr hwn sydd ai ford in y corwynt, ar cymylau ydynt •ŵch ei draed ef) in gofalu am y dryw by•han, ac am aderyn, y tô, ai fod efe in eu trîn, ac in eu hymgeleddu hwynt, gan baratoi iddynt eu lluniaeth bennydd, self eu cinio, a'u prydnawn-fwyd, a'u swpper bob did fe wasanaethei hynny i argyoeddi ein anhyder, a'n gwan-ymddiried ni in Nuw. Canys pwy erioed â welodd y rhai hyn, neu'r cyfr•w adar eraill, in meirw o newyn? y •âth Dâd, a thadmaeth daionus sydd ganddynt.
Ni phallaf i ti, ac nis gadawaf di chwaith.
Onid yw efe yn dywedyd, Y mae yr Arglwydd yn agos; na ofelwch am ddim? 1Onid yw ddigon yr addewidion hyn i gynnal ein ffydd ni yn rhag ddarbodaeth Duw? A dybiwn ni fod Duw yn cellwair â ni? A dybiwn ni nad yw efe yn bwriadu y fâth beth? A amheuwn ni y ceidw Duw ei air? Oh cahledd fyddei vnwaith feddwl y fâth beth.2 Oblegid Duw sydd eirwir, a phob dyn yn gelwyddog. Ffyddlon y'wr hwn â addawodd. Ei air ef sydd fwy nac addewid Tywysog, a mwy nadeng-mîl o rwymedigaethau. Paham nad ddym yn credu ynddo, ac yn rhoddi ein goglud arno? Paham na chymmewn ⟨p. 116⟩ei air ef? Paham yr ydym yn parhau i fod yn chwannog? ac yn anffyddio iddo? Paham yr ydym yn rhagrithio ac yn twyllo, Oh nyni ô ychydig ffydd? Ein Harglwydd Iesu Grist, oblegid ei fod yn llwyr-ddirnad anghrediniaeth; ac anffyddlondeb ein naturiaeth ni, ac yn gweled ddyfned y gwreiddiodd hyn ynom, sydd nid yn vnig yn fodlon i wneuthur i ni yr addewidion haelwych hyn, y rhai â fyddei d•igon, ond hefyd yn cadarnhau i ni y pethau hyn, a llawer o resymmau hygoel i gynnal ein gwendid ni yn hyn o beth.
Ystyriwch (medd efe) y cig-frain: ystyriwch adar yr awyr, nid ydynt nac yn hau, nac yn medi, ac nid oes iddynt na chell, nac yscubor, ac y mae Duw yn eu porthi hwynt. Ystyriwch y lili, y modd y maen• yn tyfu, nid ydynt yn poeni. 3na• yn nyddu, ac yr ydwyf yn dywedyd i chwi, na bu Salomon yn ei holl ogoniant, wedi ei ddilladu fel vn or rhai hyn.
O nad ystyriem ni yr ystyriaethau hyn; nad ystyriem fod y bywyd yn fwy na'r bwyd, a'n cyrph yn well na'n dillad: nad ystyriem na allwn drwy ein holl ddirfawr ofalu dyccio dim, ie gymmaint ac anchwanegu vn cufydd at ein maintioli. Yn wir pe dwys ystyriem ni y rhesymmau hyn, â draethodd ein ⟨p. 117⟩Achubwr Crist; ac pe cymmwysem hwynt attom ein hunain, hwy a allent wasanaethu 〈…〉 ni yn amddeffynfa gadarn-gref yn erbyn cybydd-dra. Ped ystyriei ddynion fod Ardderchog frenin y nefoedd (yr hwn sydd ai ffordd yn y corwynt, ar cymylau ydynt •ŵch ei draed ef) yn gofalu am y dryw by•han, ac am aderyn, y tô, ai fod efe yn eu trîn, ac yn eu hymgeleddu hwynt, gan baratoi iddynt eu lluniaeth bennydd, sef eu cinio, a'u prydnawn-fwyd, a'u swpper bob dydd fe wasanaethei hynny i argyoeddi ein anhyder, a'n gwan-ymddiried ni yn Nuw. Canys pwy erioed â welodd y rhai hyn, neu'r cyfrw adar eraill, yn meirw o newyn? y âth Dâd, a thadmaeth daionus sydd ganddynt.
- 1Heb. 1•
- 2Phil. 4.
- 3•uc. 12.24 •7.
