Theol. Gwir â ddywedasoch. Ac ni â glywsom or blaen fell y cospodd Duw yr hên fyd gynt o blegyd yr achos hwnnw. Darllain yr ydym pa ddialeddau trymmion â ddioddefodd yr Juddewon gan y Rhufeiniaid am y pechod hwn. Megis in eglur y rhagddywedasai ein Harglwydd Jesus. Darllain hefyd yr ydym, in ôl ir Arglwydd ei hûn osod allan yr Efengyl, a'i thanu ar lêd drwy'r Apostolion, gan orchfygu y bid in y mod hwnnw (yr hyn beth â arwyddoceid wrth y march gwyn, ai farchog, ai fŵa, ai goron) pan ganfu, o fewn ychydig at hyny, fod in ei dirmygu hi in y bid, ac in dechreu gwneuthur gwael-gyfrif o honey: Pa wed y cystuddiodd efe y ddaiar mewn dull ofnadwy, a rhyfeloedd, a thywallt gwaed, a therfyscau, drudaniaeth, newyn, a haint y nodeu. Y rhai hyn ôll â arwyddoceid wrth y march côch, y march du, ar march gwineu, y rhai a ymddangosasant pan agorwyd yr ail, y drydedd, ar bedwaredd sêl. Datc. 6.
Felly hefyd y cospa Duw in dôst bob traha, camwedd a dirmig â wneler ar ei gennadon ffyddlon. Megis y gwelir Datc. 11.5. ⟨p. 146⟩Lle y mae in amlwg: os ewyllysia neb wneuthur niwed i'r ddau dyst, y ddwy olewydden, ar ddau ganwyllbren (wrth y rhai y deellir ffyddlon Bregethwyr yr Efengyl a'u holl dryssorau ysprydol, a'u goleuni Nefol) fod tân in mined o'u genau ac in difetha eu gelynion: self tân digllonedd Duw, a yssei y sawl oll a'u trallodei hwynt pa fodd bynnag, ai drwy watwor, ai coegfynudyn, ai difenwi: ai enllib, carchar, neu ryw faith arall ar ddirmig, ac anfri. Or peth ymma y mae gennym in yr Scrythur siampl hynod, neu ddau.
In gyntaf darllain yr ydym ddescyn tân or nefoedd a llosci y capten dirmygus, a'i ddêg a deugain, ar fygwth, ac archiad Elijah.1
In ail, y mod y daeth dwy arth or goedwig ac y drylliasant ddau a deugain or bechgin â watworasent Elisha, Prophwyd Duw,2 gan ei alw ef moelyn, moelyn.
Amlwg yw wrth y siamplau hyn fod yr Arglwydd in dioddef tros amser y cyfryw beth, heb gymmeryd arno ei welled: Ac etto fe ddaw'r amser pan lawio efe dân, a brwmstan ar holl watworwyr ei wenidogion ffyddlon, a dirmygwyr ei Efengyl.
A hyn â fynegir in eglur in y bennod gyntaf o ddiharebion Solomon: Lle y dangosir pa wed y mae doethineb Duw self Jesus Christ, y doethineb pennaf, in llefain in ⟨p. 147⟩uchel ym mhôb man or bid; ac in ymgymmell ar bawb, ar osteg in yr heolydd; and er hynny in cael ei ddirmygu gan ray bydol drygionus, a ffyliaid gwawdebus. Am hynny y dywed Christ:
Theol. Gwir â ddywedasoch. Ac ni â glywsom or blaen fel y cospodd Duw yr hên fyd gynt o blegyd yr achos hwnnw. Darllain yr ydym pa ddialeddau trymmion â ddioddefodd yr Juddewon gan y Rhufeiniaid am y pechod hwn. Megis yn eglur y rhagddywedasai ein Harglwydd Jesu. Darllain hefyd yr ydym, yn ôl ir Arglwydd ei hûn osod allan yr Efengyl, a'i thanu ar lêd drwy'r Apostolion, gan orchfygu y byd yn y modd hwnnw (yr hyn beth â arwyddoceid wrth y march gwyn, ai farchog, ai fŵa, ai goron) pan ganfu, o fewn ychydig at hyny, fod yn ei dirmygu hi yn y byd, ac yn dechreu gwneuthur gwael-gyfrif o honi: Pa wedd y cystuddiodd efe y ddaiar mewn dull ofnadwy, a rhyfeloedd, a thywallt gwaed, a therfyscau, drudaniaeth, newyn, a haint y nodeu. Y rhai hyn ôll â arwyddoceid wrth y march côch, y march du, ar march gwineu, y rhai a ymddangosasant pan agorwyd yr ail, y drydedd, ar bedwaredd sêl. Datc. 6.
Felly hefyd y cospa Duw yn dôst bob traha, camwedd a dirmig â wneler ar ei gennadon ffyddlon. Megis y gwelir Datc. 11.5. ⟨p. 146⟩Lle y mae yn amlwg: os ewyllysia neb wneuthur niwed i'r ddau dyst, y ddwy olewydden, ar ddau ganwyllbren (wrth y rhai y deellir ffyddlon Bregethwyr yr Efengyl a'u holl dryssorau ysprydol, a'u goleuni Nefol) fod tân yn myned o'u genau ac yn difetha eu gelynion: sef tân digllonedd Duw, a yssei y sawl oll a'u trallodei hwynt pa fodd bynnag, ai drwy watwor, ai coegfynudyn, ai difenwi: ai enllib, carchar, neu ryw fath arall ar ddirmig, ac anfri. Or peth ymma y mae gennym yn yr Scrythur siampl hynod, neu ddau.
Yn gyntaf darllain yr ydym ddescyn tân or nefoedd a llosci y capten dirmygus, a'i ddêg a deugain, ar fygwth, ac archiad Elias.1
Yn ail, y modd y daeth dwy arth or goedwig ac y drylliasant ddau a deugain or bechgin â watworasent Eliseus, Prophwyd Duw,2 gan ei alw ef moelyn, moelyn.
Amlwg yw wrth y siamplau hyn fod yr Arglwydd yn dioddef tros amser y cyfryw beth, heb gymmeryd arno ei weled: Ac etto fe ddaw'r amser pan lawio efe dân, a brwmstan ar holl watworwyr ei wenidogion ffyddlon, a dirmygwyr ei Efengyl.
A hyn â fynegir yn eglur yn y bennod gyntaf o ddiharebion Salomon: Lle y dangosir pa wedd y mae doethineb Duw sef Jesu Crist, y doethineb pennaf, yn llefain yn ⟨p. 147⟩vchel ym mhôb man or byd; ac yn ymgymmell ar bawb, ar osteg yn yr heolydd; ond er hynny yn cael ei ddirmygu gan rai bydol drygionus, a ffyliaid gwawdebus. Am hynny y dywed Crist:
- 12 Burn. 1.10.2 Bren. 1.10.
- 22 Burn. 2.24.2 Bren. 2.24.