2 Papa non deposuit Principes, inprimis Romanos, nisi 1000 ampliùs annis à Christo. Hildebrandus primus fuit, qui ausus est Imper•torem deponere. Otto ••ising. l. 6. c. 35. Lego, & relego Romanorum Regum & Imperatorum ge•ta, & nunquam invenio quenquam eorum ante •unc [Henricum IIII.] à Romano Pontifice excommuni•atum, vel regno priv•tum: nisi fortè quis pro anathemate habendum ducat, quòd Philippus ad breve tempus à Romano Episcop• inter penitents collocatus, & Theodosius ab Ambrosio propter cruentam ••dem▪ à liminibus Ecclesiae sequestratus sit. Sigebertus in an. 1088. Ut pace omnium bonorum dixerim; haec sol• novitas, non dicam haeresis, nec dum in mundo, (id est, ante Hildebrandum, Victorem, & Urbanum, ut dicit in an. 1111.) emers•rat, ut Sacerdotes—: doceant populum, quòd malis Regibus nullam debeant subiectionem; & licèt ei sacramentum fidelitatis fecerint, null•m tamen debeant fidelitatem: nec periuri dicantur, qui contra regem senscrint▪ ⟨p. 221⟩imò qui reg• paruerit pro excommunicato hab•atur, qui contra Regem fecerit, à noxa iniustiti• & peri•••ij absolvatur. Onuphr•us lib. de Episcopat. titulis & Diacomjs Card. inquit, sub Alexandro IIIo Romana Ecclesia ad maximum in ter•• fastigium evecta suit, Imperatore Frederico conc•lcato. Apud Aventin▪ annal. lib. 7. pag. 684. Ebe•hardus A•chiepiscopus •uvavensis sic loquitur; Hildebrandus, inquit, ante annos centum atque septuaginta, primus, specie religionis Antichristi Imperij, fundamenta jecit. Hoc bellum nefandum primò auspicatus est, quòd per Successors hucusque continuatur. Primò, illi Imperatorem à con•tijs Pontisic•libus ex••usere, ea ad populum & Sacerdotes transtulère. Demde & his •udibrio habitis, atque explosis, nunc & nos in ordinem redigere atque servitutem con•ntur, ut soli regnent. Haec Eberhardus. Rursus: Qui servus servorum est, Dominus Dominorum, perinde ac si Deus foret, es•e cu••t,▪. Ingentia loquitur, quasi Deus esset. Nova consilia sub pectore volutat, ut proprium sibi constituat Imperium, leges commutat, suas sancit—, perditus ille homo (quem A[…]um vocare solent), in cuius fronte, contumeliae nomen scriptum est, DEVS SVM, ERRARE NON POSSVM, in templo Dei sedet, longè latèque dominatur. Rursus, lib. 7. p. 675. Aventinus a•t, Diplomata omnibus Episcopis Germaniae mittit: nemo Episcoporum parrot. Jubet Monachorum Patribus, ut Episcopos d•uoveant, nec illi dicto audientes sunt.
2 Papa non deposuit Principes, inprimis Romanos, nisi 1000 ampliùs annis à Christo. Hildebrandus primus fuit, qui ausus est Imper•torem deponere. Otto ••ising. l. 6. c. 35. Lego, & relego Romanorum Regum & Imperatorum ge•ta, & nunquam invenio quenquam eorum ante •ūc [Henricum IIII.] à Romano Pontifice excommuni•atum, vel regno priv•tum: nisi fortè quis pro anathemate habendum ducat, quòd Philippus ad breve tempus à Romano Episcop• inter poenitentes collocatus, & Theodosius ab Ambrosio propter cruentam ••dem▪ à liminibus Ecclesiae sequestratus sit. Sigebertus in an. 1088. Ut pace omnium bonorum dixerim; haec sol• novitas, non dicam haeresis, nec dum in mundo, (id est, ante Hildebrandum, Victorem, & Vrbanum, vt dicit in an. 1111.) emers•rat, vt Sacerdotes—: doceant populum, quòd malis Regibus nullam debeant subiectionem; & licèt ei sacramentum fidelitatis fecerint, null•m tamen debeant fidelitatem: nec periuri dicantur, qui contra regem senscrint▪ ⟨p. 221⟩imò qui reg• paruerit pro excommunicato hab•atur, qui contra Regem fecerit, à noxa iniustiti• & peri•••ij absolvatur. Onuphr•us lib. de Episcopat. titulis & Diacomjs Card. inquit, sub Alexandro IIIo Romana Ecclesia ad maximum in ter•• fastigium evecta suit, Imperatore Frederico conc•lcato. Apud Aventin▪ annal. lib. 7. pag. 684. Ebe•hardus A•chiepiscopus •uvavensis sic loquitur; Hildebrandus, inquit, ante annos centum atque septuaginta, primus, specie religionis Antichristi Imperij, fundamenta iecit. Hoc bellum nefandum primò auspicatus est, quòd per Succesores hucusque continuatur. Primò, illi Imperatorem à contijs Pontisiclibus exusere, ea ad populum & Sacerdotes transtulère. Demde & his udibrio habitis, atque explosis, nunc & nos in ordinem redigere atque servitutem conntur, vt soli regnent. Haec Eberhardus. Rursus: Qui servus servorum est, Dominus Dominorum, perinde ac si Deus foret, ese cut,. Ingentia loquitur, quasi Deus esset. Noua consilia sub pectore volutat, vt proprium sibi constituat Imperium, leges commutat, suas sancit—, perditus ille homo (quem Aum vocare solent), in cuius fronte, cōtumeliae nomen scriptum est, DEVS SVM, ERRARE NON POSSVM, in templo Dei sedet, longè latèque dominatur. Rursus, lib. 7. p. 675. Aventinus at, Diplomata omnibus Episcopis Germaniae mittit: nemo Episcoporum paret. Iubet Monachorum Patribus, vt Episcopos duoueant, nec illi dicto audientes sunt.